Uzasadnienie
N. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżąca podniosła, że od momentu uzyskania ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jej pobyt w Polsce stał się nielegalny, zatem podlega ona przepisom ustawy zobowiązującym ją do opuszczenia Polski. N. L. wyjaśniła, że spodziewa się dziecka i planuje założyć rodzinę w Polsce.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Przy czym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] lipca 2013 r., którym odmówił on zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a, że zaskarżona decyzja, ze względu na swój "odmowny" charakter, nie nadaje się wykonania, a w konsekwencji nie ma możliwości orzeczenia o wstrzymaniu jej wykonania.
Chociaż, jak organ administracji słusznie zauważa w uzasadnieniu wskazanego postanowienia, decyzja odmawiająca udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zawiera określonego zakazu, czy też nakazu, a w szczególności jej bezpośrednim następstwem, nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jednakże wejście zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego spowodowało zmianę sytuacji prawnej skarżącego w relacji do sytuacji prawnej w trakcie postępowania. W ocenie Sądu, strona wykazała w przedmiotowym wniosku, iż zmiana ta ma taki charakter, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy bowiem zauważyć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy i cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1, został zachowany (wniosek skarżącej pochodzi z 24 maja 2012 r., zatem wskazany termin został zachowany - przyp. Sądu) i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna.
W świetle powyższej regulacji uznać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony każe traktować pobyt cudzoziemca w Polsce jako legalny do czasu dokonania przez Sąd kontroli prawidłowości decyzji objętej skargą, zaś brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącej w Polsce takiego charakteru daje z kolei podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd stwierdza, że w świetle argumentacji przedstawionej przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mając zwłaszcza na uwadze okoliczności życiowe w jakich się znajduje (ciąża), wykonanie zaskarżonej decyzji (doprowadzenie do opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) może powodować wyrządzenie jej znacznej szkody.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.