Uzasadnienie
P. S. (dalej "skarżący") po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W kolejnym wniosku złożonym w toku sprawy (urzędowy formularz PPF z dnia 18 grudnia 2015 r.) skarżący ponownie zażądał zwolnienia od kosztów sądowych a ponadto wniósł o ustanowienie adwokata.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący od trzech lat przebywa w zakładzie karnym, nie pracuje. Posiada dom jednorodzinny.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, zważono co następuje.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w skarżący w niniejszej sprawie korzysta już ze zwolnienia od kosztów sądowych (postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2015 r.), dlatego też rozpoznanie wniosku o prawo pomocy z dnia 18 grudnia 2015 r. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji.
Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie żądania ustanowienia adwokata, stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę, że skarżący jest już w rozpatrywanej sprawie zwolniony od kosztów sądowych a następnie wystąpił z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, należało zbadać, czy zachodzą przesłanki do przyznania skarżącemu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie uzyskuje dochodów, nie posiada jakichkolwiek oszczędności. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy nieudzielenie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.