Uzasadnienie
W dniu [...] września 2011 r. N.A.D. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go faktem wykonywania pracy w oparciu zezwolenia na pracę typ A Nr [...] jako przedstawiciel handlowy w firmie H.w okresie od dnia [...] listopada 2011 r. do [...] października 2012 r.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. działając na podstawie art.57 ust.1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 53 ust.1 pkt 1 i art. 53b ust.1 pkt 1 oraz art. 62 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264 poz.1573 z zm.) odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ponieważ okoliczności sprawy wskazywały, że cudzoziemiec wykorzystał poprzednio udzielone mu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w innym celu niż pierwotnie deklarowany. Organ I instancji doszedł do wniosku, że wskazany, w obecnie rozpatrywanym wniosku cel pobytu tj. podjęcie zatrudnienia nie jest lub nie będzie rzeczywistym powodem pobytu na terytorium Polski, na co wskazują dotychczasowe ustalenia w sprawie. Uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie ze względu na wykonywanie pracy zdaniem organu ma jedynie zalegalizować jego pobyt w Polsce.
N.A.D. w dniu [...] kwietnia 2012 r. wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] działając na podstawie art. 57 ust.1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 53 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz art. 138 par.1 pkt 1 zaskarżoną po rozpatrzeniu odwołania N.A.D. od decyzji Wojewody [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż N.A.D. przebywał na terytorium Polski od 2008 r. na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] z uwagi na zadeklarowana we wniosku chęć rozpoczęcia kursu języka polskiego uzyskał prawo legalnego pobytu. Podczas przesłuchania statusowego w dniu [...] listopada 2010 r. cudzoziemiec wskazał, że od 2009 r. uczy się języka polskiego w szkole [...], wyraził chęć intensywnej nauki w studium języka polskiego by móc potem studiować informatykę na Politechnice [...] - oświadczenie Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2010 r., wskazujące na pobieranie lekcji języka polskiego w ramach projektu [...] współfinansowany ze środków europejskich i budżetu państwa;
Przesłuchanie z dnia [...] marca 2012 r. ujawniło, że wnioskodawca nie rozpoczął nauki języka na kursie płatnym jak wcześniej deklarował, od połowy 2010 r. do połowy 2011 r. uczęszczał na kurs bezpłatny lecz nie posiada świadectwa jego ukończenia. Z pisma Stowarzyszenia [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wynikało, iż skarżący pozostaje na liście rezerwowej kursu języka polskiego od dnia [...] września 2009 r. (kurs trwał od [...] września 2009 r. do grudnia 2010 r., kończył go egzamin, kolejny kurs od początku 2011 r.).
W obliczu wyłaniających się z materiału dowodowego sprzeczności organ lI instancji przychylił się do stanowiska Wojewody [...], że cudzoziemiec zmienił cel pobytu na terytorium Polski i posiadane zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wykorzystał w innym celu niż pierwotnie deklarowany. Jak słusznie zauważył zachowanie skarżącego wyczerpało przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący reprezentowany przez adwokata [...] wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. Zażądał uchylenia jej w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie orzeczenia co do istoty sprawy przez Sąd. Na czas rozstrzygnięcia wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego art. 53a ust 1 pkt 4 u.c. oraz zasad postępowania wynikających z art. 4, 7, 9, 77 kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący podkreślił, że rzekoma zmiana celu pobytu na jaką wskazuje organ nie miała miejsca. Zaznaczył, że wnioski do jakich doszedł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców są błędne oraz nieuprawnione. Nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym w niniejszej sprawie. Jak stwierdził postępowanie dowodowe ma ewidentne braki dyskwalifikujące poprawność oceny zebranego materiału w sprawie, a w konsekwencji prowadzące do mylnych wniosków. Zarzuca m.in. brak przesłuchania świadków tj. osób prowadzących kurs językowy w szkole [...]; ocenę sprawy w oparciu o zeznania złożone w poprzedniej sprawie z roku 2010; potraktowanie braku odpowiedzi ze szkoły językowej na niekorzyść skarżącego bez dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wnioskowanie o niepobieraniu nauki j.polskiego z braku odpowiedzi wskazanej szkoły.
W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącego wskazuje na nieodpowiednie zastosowanie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W zaistniałych realiach organ winien był wziąć pod uwagę zapisy art. 57 ust 3 pkt 6 powołanej ustawy. Podkreślił, że mówi on o szczególnie ważnym interesie cudzoziemca, który wystąpił o legalizację swojego pobytu stając się pełnoletnim podczas przebywania na terytorium Polski. W ocenie skarżącego właśnie ten szczególny interes w obliczu uznania jego pobytu za nielegalny, ma stanowić przesłankę dla zmiany stanowiska organu w niniejszej sprawie. Ten szczególnie ważny interes upatrywał w zamiarze pozostawania w Polsce z jego najbliższą rodziną - matką. Zdaniem cudzoziemca tę okoliczność organ powinien wziąć pod uwagę z urzędu, albowiem wynika to z akt sprawy - tymczasem nie wziął jej pod uwagę.
Skarżący zaznaczył, że okoliczność uczęszczania na kurs językowy nie powinna determinować ocen prawidłowości jego zachowania na całe życie. Dobitnie wskazał, że mieszka w Polsce od wielu lat i wszystkie jego interesy życiowe skupione są w Polsce, gdzie mieszka razem z najbliższą mu rodziną.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Według niego termin upłynął w dniu [...] sierpnia 2012 r. tj po upływie 30 dni od doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego [...] w dniu [...] lipca 2012 r., umocowanej do działania w imieniu skarżącego w zakresie wszystkich spraw z wyłączeniem sporządzenia i wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. - pełnomocnictwo z dnia [...] września 2011 r.
Pismem z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącego [...] poinformował Sąd, iż zmienił wykonywany zawód radcy prawnego na zawód radcy prawnego, a ponadto przestawił stanowisko dotyczące zachowania terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).
Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności odnieść należy się do wniosku organu o odrzucenie skargi, którego Sąd nie uwzględnił uznając, iż skarga wniesiona została w terminie. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący udzielił [...] pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w zakresie wszystkich spraw. Niezależenie od powyższego w dniu [...] kwietnia 2012r. skarżący udzielił kolejnego pełnomocnictwa adwokatowi [...] do sporządzenia i wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...]. Swoją decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców doręczył [...] nie zwracając się do strony skarżącej o złożenie wyjaśnień zajęcie stanowiska czy nadal jest reprezentowana przez adwokatowi [...] i czy udzielnie pełnomocnictwa temu pełnomocnikowi uznać należy za cofnięcie [...].
W ocenie Sądu powyższe uchybienie ze strony organu nie mogło obciążać skarżącego i skutkować odrzuceniem skargi. W tej sytuacji Sąd uznał, iż termin wniesienia skargi liczyć należało od daty doręczenia decyzji nowemu pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu [...] w dniu [...] kwietnia 2013r.
Przechodząc do merytorycznej oceny wskazać należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję
Wojewody [...], którą odmówiono wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił art.57 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264 poz,1573 z zm.) zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany.
Jak wynika z akt sprawy N.A.D. przebywał na terytorium Polski od 2008 r. na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] z uwagi na zadeklarowana we wniosku chęć rozpoczęcia kursu języka polskiego uzyskał prawo legalnego pobytu. Podczas przesłuchania statusowego w dniu [...] listopada 2010 r. cudzoziemiec wskazał, że od 2009 r. uczy się języka polskiego w szkole [...], wyraził chęć intensywnej nauki w studium języka polskiego by móc potem studiować informatykę na Politechnice [...] - oświadczenie Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2010 r., wskazujące na pobieranie lekcji języka polskiego w ramach projektu [...] współfinansowany ze środków europejskich i budżetu państwa. Przesłuchanie z dnia [...] marca 2012 r. ujawniło, że wnioskodawca nie rozpoczął nauki języka na kursie płatnym jak wcześniej deklarował, od połowy 2010 r. do połowy 2011 r. uczęszczał na kurs bezpłatny lecz nie posiada świadectwa jego ukończenia.
Z pisma Stowarzyszenia [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wynikało, iż skarżący pozostaje na liście rezerwowej kursu języka polskiego od dnia [...] września 2009 r. (kurs trwał od [...] września 2009 r. do grudnia 2010 r., kończył go egzamin, kolejny kurs od początku 2011 r.).
Wobec powyższego w ocenie Sądu organy miały podstawę do uznania, iż cudzoziemiec zmienił cel pobytu na terytorium Polski i posiadane zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wykorzystał w innym celu niż pierwotnie deklarowany. Okoliczności sprawy wskazują, że cudzoziemiec wykorzystał poprzednio udzielone mu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w innym celu niż pierwotnie deklarowany. Organy zasadnie zatem uznały, że wskazany w obecnie rozpatrywanym wniosku cel pobytu tj. podjęcie zatrudnienia nie jest lub nie będzie rzeczywistym powodem pobytu na terytorium Polski, na co wskazują dotychczasowe ustalenia w sprawie. Uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie ze względu na wykonywanie pracy zdaniem organu ma jedynie zalegalizować jego pobyt w Polsce.
Wobec powyższego stwierdzić należało, iż zachowanie skarżącego wyczerpało przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Za bezzasadny uznać należy zarzut skargi, iż organ nie podjął kroków mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy a przede wszystkim okoliczności czy skarżący rzeczywiście rozpoczął naukę języka polskiego. Zdaniem Sądu organy nie uchybiły przepisom postępowania przeprowadzając w tym zakresie postępowanie wyjaśniające opisane powyżej, z które wykazało iż skarżący nauki nie podjął.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.