Uzasadnienie
Stowarzyszenie Z. z siedzibą w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2014 r. wydaną w wyniku przeprowadzonego z urzędu postępowania nieważnościowego wszczętego postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. Zaskarżoną decyzją Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - działając na podstawie art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. - nie stwierdził nieważności decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2013 r. zezwalającej Burmistrzowi Dzielnicy B. na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, 5, 6, 9, 15, 18 i 20 ustawy o ochronie przyrody, na obszarze rezerwatu przyrody Las B. w związku z realizacją inwestycji liniowej celu publicznego. W akcie tym pouczono strony postępowania, iż wydana "decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.
Na decyzję, [...], służy stronie skarga wnoszona na piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji".
Sąd zważył co następuje
Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] - można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Jak wynika z powyższego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie nieważnościowe. W jego wyniku wydał zaskarżoną decyzję. W decyzji tej zawarł pouczenie o trybie jej zaskarżenia, tj. prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę na przedmiotową decyzję wniosło Stowarzyszenie Z. W tym miejscu należy zauważyć, że postępowanie nieważnościowe jest jednym z postępowań nadzwyczajnych regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zarazem nowym postępowaniem toczącym się w danej sprawie i kończącym się decyzją ostateczną.
Zatem, jak każde postępowanie administracyjne, rządzi się tymi samymi regułami procesowymi, w tym jest dwuinstancyjne. Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2014 r., wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania nieważnościowego, którą nie stwierdzono nieważności decyzji zezwalającej na odstępstwo od zakazów uregulowanych w ustawie o ochronie przyrody, jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Strona niezadowolona z zaskarżonej decyzji mogła zwrócić się do organu, który ją wydał z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a.). Dopiero wyczerpanie przez stronę prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowiło przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W żadnym razie błędne pouczenie, czy ewentualna wadliwość aktu administracyjnego nie może – wbrew regulacjom ustawowym - otwierać stronom drogi do wniesienia skargi.
Mając na względzie przytoczone przepisy, wywody i stan sprawy należało uznać, iż skarżące Stowarzyszenie nie wyczerpało środka zaskarżenia jaki przysługiwał od wskazanego aktu w (nadzwyczajnym) postępowaniu administracyjnym, czyli nie dopełniło warunku niezbędnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a wymaganego art. 52 § 1 P.p.s.a.
Z kolei błędne pouczenie, chociaż – jak wskazano wyżej - nie może otwierać stronom drogi do wniesienia skargi, to i nie może szkodzić, a zatem jest okolicznością, którą organ powinien wziąć pod uwagę w przypadku wystąpienia przez skarżącego z podaniem o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – odrzucono. O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.