Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1617/14 przyznał skarżącemu T. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]) o ustaleniu lokalizacji celu publicznego
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adw. R. A. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1617/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Referendarz sądowy postanowieniem z 22 stycznia 2015 r. przyznał adwokatowi R. A. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.
Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnik skarżącego zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 2 marca 2015 r.
W piśmie z dnia 30 marca 2015 r. adwokat R. A. poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., wskazując zarazem, że opinię tę przekazał skarżącemu. Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej określonej w przepisach prawa i oświadczył, że koszty tej pomocy nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się wyznaczony adwokat, sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1617/14. Pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia. Ponieważ adw. R. A. prowadził sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy adwokata, jak i charakter sprawy oraz wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie znaleziono podstaw do podwyższenia opłaty. Pomoc prawna udzielona przez wyznaczonego pełnomocnika sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ta czynność nie wymagała wyjątkowego nakładu pracy pełnomocnika, zwłaszcza że reprezentował on skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji i uczestniczył w tym postępowaniu.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.