Uzasadnienie
W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. R. S. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] orzekającą o uznaniu wniosku skarżącej jako oczywiście bezzasadnego, odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu skarżącej z terytorium RP.
Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą, mającą miejsce zamieszkania za granicą, do uzupełnienia, w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w Polsce.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 13 sierpnia 2013 r. Zatem dwumiesięczny termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 13 października 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl obowiązującego brzmienia art. 299 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Zatem obowiązkiem strony zamieszkałej za granicą, która nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy, jest ustanowienie pełnomocnika do doręczeń; przy czym wyjaśnić należy, że wskazanie adresu do doręczeń w Polsce bez ustanowienia pełnomocnika do doręczeń nie stanowi wypełnienia tego obowiązku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., I GZ 14/06, Lex nr 190288).
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca nie wykonała wezwania Sądu i nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce.
Wobec powyższego, na podstawie art. 299 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.