Uzasadnienie
Skarżący wnieśli skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. dla terenu położonego przy ul. [...] (dotyczy działek wymienionych w zaskarżonym postanowieniu).
Skarżący wskazali, iż są właścicielami działek objętych projektem powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargi podlegają odrzuceniu z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżących we wniesieniu skargi.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Stosownie do art. 50 § 2 p. p. s. a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej warunkiem uznania danego podmiotu za uprawnionego do wniesienia skargi jest posiadanie przez niego interesu prawnego lub przyznanie mu przez szczególny przepis ustawy prawa do wniesienia skargi.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie mają interesu prawnego we wniesieniu skarg, a także prawo do wniesienia skarg nie zostało im przyznane przez przepisy szczególne.
Jeżeli chodzi o kwestię braku interesu prawnego po stronie skarżących we wniesieniu skargi, to podnieść należy, iż ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Postępowanie w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określone przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", lecz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.".
Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. b u. p. z. p. burmistrz po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków.
W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta G. zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., jako do organu współdziałającego w procedurze planistycznej, z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u. p. z. p. wojewódzki konserwator zabytków w zakresie swojej właściwości rzeczowej uzgadnia projekt planu miejscowego w trybie art. 106 k. p. a.
Odesłanie do art. 106 k. p. a. oznacza, iż uzgodnienie jest dokonywane w trybie tego artykułu (tj. art. 106 k. p. a.), jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Postępowanie planistyczne nie jest bowiem postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy. Z tego powodu stanowisko to - w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego - kwestionować może jedynie burmistrz, który sporządzał dany projekt planu miejscowego.
Dokonanego w trakcie procedury planistycznej uzgodnienia nie mogą więc kwestionować właściciele ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 5 maja 2008 r., IV SA/Wa 372/08, LEX 506934). W czasie trwania tej procedury mogą oni wnosić uwagi do projektu planu miejscowego, które mogą być uwzględnione przez radę gminy (art. 18 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 u. p. z. p.). Dopiero po uchwaleniu przez radę gminy planu miejscowego zostaje dla nich otwarta droga do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy.
Z tego powodu skarżącym nie przysługiwało prawo wniesienia skarg na postanowienie o uzgodnieniu projektu planu miejscowego.
Zaznaczyć też należy, iż w uprzednio obowiązującej ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) przewidziana była możliwość wniesienia zarzutów do projektu planu miejscowego, które podlegały rozpatrywaniu przez radę gminy w formie uchwały. Tego typu środek nie przysługuje już w świetle u. p. z. p. Nie może więc mieć znaczenia w sprawie okoliczność, że niektórzy ze skarżących zarzuty takie wnieśli na podstawie uprzednio wyżej wskazanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i że sąd administracyjny rozpoznał ich skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie odrzucenia zarzutów.
Skarga wniesiona przez podmiot nie mogący mieć a limine legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r., II OSK 728/08, LEX LEX nr 506032).
Wobec powyższego skargi są niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p. p. s. a. podlegają odrzuceniu.