Uzasadnienie
R. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 czerwca 2018 r. wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym z żoną (A. K.). Źródła utrzymania dwuosobowej rodziny stanowią emerytury: R. K. w wysokości 2.000 zł miesięcznie oraz A. K. w wysokości 1.100 zł miesięcznie. Skarżący cierpi na poważne choroby układu krążenia i układu oddechowego. W związku z tym wydatkuje na leczenie około 1.000 zł miesięcznie. Jedyny majątek Państwa K. stanowi mieszkanie o powierzchni 64 m2. Małżonkowie spłacają raty kredytu zaciągniętego na jego remont w wysokości 600 zł miesięcznie. Nie mają oszczędności, ani innych zasobów pieniężnych. Nie posiadają wartościowych przedmiotów.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dochód gospodarstwa domowego, prowadzonego przez R. K. wspólnie żoną, wynosi w sumie 3.100 zł miesięcznie. Nie należy zatem do najniższych. Niemniej jednak, sytuacja życiowa, w jakiej znajduje się skarżący powoduje, że ponoszone przez Państwa K. wydatki o koniecznym charakterze przekraczają przeciętną wysokość kosztów koniecznego utrzymania dwuosobowej rodziny. Jak bowiem wynika z przedstawionych przez wnioskodawcę informacji cierpi on na poważne choroby układu krążenia i układu oddechowego, co powoduje konieczność wydatkowania na leczenie około 1.000 zł miesięcznie.
Na inne podstawowe potrzeby, jak wyżywienie, odzież, środki higieny osobistej, czy utrzymanie i eksploatacja mieszkania, małżonkowie dysponują zatem kwotą około 2.100 zł miesięcznie. Dodatkowo spłacają raty kredytu w wysokości 600 zł miesięcznie. Biorąc zaś pod uwagę zadeklarowany przez stronę cel kredytu, wydatki na jego spłatę mogą być uznane za koszty niezbędnego utrzymania.
Uwzględniając zatem: 1) łączną wysokość świadczeń emerytalnych skarżącego i jego żony;
2) wysokość wykazanych przez stronę wydatków na konieczne utrzymanie oraz aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia innych podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, ubranie, czy eksploatacja mieszkania; a także 3) fakt, że skarżący i jego żona nie mają oszczędności, innych zasobów pieniężnych, ani nie dysponują majątkiem, który mógłby przynieść dodatkowy dochód, należy stwierdzić, że R. K. wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.