Uzasadnienie
W piśmie z dnia 20 maja 2016 r. T. L. wniósł w imieniu F. K. skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego z wniosku obywatelki [...] F. K. w sprawie wydania zezwolenia na nabycie w drodze dziedziczenia testamentowego po zmarłej V. R., udziału wynoszącego 400/2400 części w prawie własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. 0,0560 ha.
Składając skargę T. L. nie dołączył do niej umocowania, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wniesienia i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu F. K..
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 7 września 2016 r. wezwano T. L. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikać będzie jego umocowanie do wniesienia skargi w imieniu F. K. i działania w jej imieniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie oraz wykazania, że spełnia przesłanki wymienione w art. 35 § 1 ppsa do bycia pełnomocnikiem F. K. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone T. L. w dniu 10 października 2016 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 17 października 2016 r. W odpowiedzi na to wezwanie T. L. w piśmie z dnia 17 października 2016 r. poinformował, że nie jest "żadną z osób wymienionych w art. 53 par. 1 ppsa", jednakże pismo to nie zostało opatrzone podpisem wnoszącego. Wobec tego zarządzeniem z dnia 25 października 2016 r. wezwano T. L. do podpisania tego pisma stanowiącego odpowiedź na zarządzenie z dnia 7 września 2016 r. albo nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza tegoż pisma, w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że odpowiedź na wymienione zarządzenie nie została udzielona. Pomimo upływu zakreślonego terminu w dniu 7 listopada 2016 r. do dokonania czynności, zarządzenie to pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem
Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.
W niniejszej sprawie T. L. nie uczynił zadość zarządzeniu z dnia 7 września 2016 r. i nie uzupełnił braków formalnych skargi polegających na złożeniu dokumentu, z którego wynikać będzie jego umocowanie do wniesienia skargi w imieniu F. K. i działania w jej imieniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie oraz wykazania, że spełnia przesłanki wymienione w art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do bycia pełnomocnikiem F. K. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu F. K.. Uczynienia zadość zarządzeniu z dnia 7 września 2016 r. nie może stanowić pismo z dnia 17 października 2016 r., ponieważ, mimo wezwania Sądu, nie zostało ono podpisane przez T. L.. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza bowiem, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu.
Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Niepodpisanie tego pisma i nieuzupełnienie braków formalnych skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej w tym piśmie jest wniesienie pisma do Sądu. Zatem pismo to, aby mogło wywołać skutek procesowy powinno było być własnoręcznie podpisane przez osobę w nim wskazaną.
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy T. L. nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi w imieniu F. K., a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.