Uzasadnienie
J. M. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia programu ochrony środowiska.
Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazanie i udokumentowanie tytułu prawnego do nieruchomości, z którego skarżący wywodzi interes prawny w zaskarżeniu uchwały (np. złożenie wypisu z rejestru gruntów, odpisu z księgi wieczystej) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało zwrócone do Sądu z powodu niepodjęcia w terminie. Z adnotacji na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 8 września 2017 r. po raz drugi w dniu 18 września 2017 r. Przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Zwrotu dokonano 26 września 2017 r. Pismo uznano za doręczone w dniu 22 września 2017 r. (art. 73 P.p.s.a.).
Dotychczas skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
W tej sytuacji za uzasadnione było wezwanie skarżącego do wykazania i udokumentowania tytułu prawnego do nieruchomości, z którego skarżący wywodzi interes prawny w zaskarżeniu uchwały.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, które zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 22 września 2017 r.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.