Uzasadnienie
W. R. wniósł skargę na odmowę przyjęcia zgłoszeń pracy geodezyjnej, skierowanych do podległego Prezydentowi W. Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., dotyczących wykonania zlecanych przez sądy prac geodezyjnych przeznaczonych do wykonywania opinii sądowych. Odmowie tej zarzucił błędną interpretację art. 11 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przez wymaganie od biegłego sądowego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, nie uwzględnienie wcześniejszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz naruszenie art. 47 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, który od biegłych sądowych wymaga jedynie posiadania uprawnień zawodowych i nakazuje biegłym sądowym zgłaszanie prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego bez jakichkolwiek innych warunków formalnych.
Ponadto zarzucił, że rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających baz danych, a także ogólnych warunków udostępniania tych baz (D.U. nr 78 poz. 837), nie przewiduje dla Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej takich czynności władczych, jak prawo do odmowy przyjęcia zgłoszenia od osób posiadających stosowne uprawnienia zawodowe, w tym od biegłych sądowych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie. Zarzucił, że skarga nie dotyczy "innych czynności" organu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a, więc powinna zostać odrzucona. Co do podstaw ewentualnego oddalenia skargi zarzucił, że literalne brzmienie art. 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazuje, że podmiot zgłaszający prace do zasobu powinien prowadzić działalność gospodarczą. W myśl tego przepisu prace geodezyjne i kartograficzne wykonują podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a także inne jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie tych prac.
Sąd wyznaczając biegłego powinien mieć na uwadze treść art. 47 prawa geodezyjnego i kartograficznego, w myśl którego jeżeli przy wykonywaniu funkcji mierniczych górniczych, asystentów mierniczych górniczych lub biegłych sądowych jest niezbędne prowadzenie prac geodezyjnych i kartograficznych podlegających obowiązkowi zgłoszenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, osoby wykonujące te prace powinny posiadać uprawnienia zawodowe zgodnie z przepisami ustawy.
Przepis art. 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie uniemożliwia wykonania przez biegłych sądowych nie będących przedsiębiorcami wykonywania zleconych przez sądy opinii w zakresie geodezji i kartografii, ale wykonanie takiej pracy do Ośrodka mogą zgłosić tylko podmioty wymienione w art. 11 w.w. ustawy.
Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 pełnomocnik organu uzupełnił argumentację, dotyczącą podstaw odrzucenia skargi poprzez sprecyzowanie, że skarga została wniesiona po terminie, określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a., co powoduje konieczność jej odrzucenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z uwagi na podniesienie zarzutu dotyczącego istnienia podstaw odrzucenia skargi, Sąd w pierwszej kolejności musiał rozpoznać ten zarzut. W konsekwencji Sąd uznał, że istnieją wskazane przez pełnomocnika organu podstawy do odrzucenia skargi, zawarte w treści art. 52 § 3 p.p.s.a.
Powołany przepis stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawie niniejszej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 9 sierpnia 2011, a więc w 15-tym dniu od otrzymania przez W. R. pisma z Urzędu Miasta W. (zaopatrzonego datą wydania 13.07.2011). W. R. pismo to otrzymał w dniu 21 lipca 2011 i od tej daty należało liczyć 14 dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu po upływie przewidzianego w ustawie terminu, naruszono przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji skarga W. R. musiała zostać odrzucona.
O zwrocie wpisu od odrzuconej skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.