Uzasadnienie
W dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik adw. K. K. w imieniu K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Do skargi z dnia 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik adw. K. K. nie dołączył pełnomocnictwa od skarżącej. Pełnomocnik pismem z dnia 21 marca 2014 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 18 marca 2014r. został wezwany w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 kwietnia 2014 r., a więc termin do jego wykonania upłynął w dniu 15 kwietnia 2014 r. Pełnomocnik w powyższym terminie nie wykonał wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak wskazuje art. 49 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Nie dotyczy to jednak skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Pełnomocnik skarżącej nie wykonał zarządzenia Sądu, które doręczono jemu dnia 8 kwietnia 2014 r. (zwrotne poświadczenie odbioru), a termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 15 kwietnia 2014 r. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nieprzedstawienie pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie jej biegu i powoduje jej odrzucenie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s. a. należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji.
O punkcie drugim sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.