Wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2007 r., IV SA/Wa 1663/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 3 grudnia 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzewa uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji

Skład

Sędzia WSA Alina Balicka przewodniczący, sprawozdawca
asesor WSA Aneta Opyrchał
Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran
Marek Lubasiński protokolant

Uzasadnienie

Wójt Gminy P. decyzją nr (...) z dnia (..) maja 2007r. nie zezwolił A. I. na usunięcie drzewa (dębu o obwodzie pnia 190 cm) z terenu nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w miejscowości C., gmina P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż wnioskowane do wycięcia drzewo rośnie w sąsiedztwie innych drzew w odległości około 150 cm od ogrodzenia znajdującego się na posesji sąsiadującej, w głębokim parowie (około 7 m głębokości), na terenie zakrzaczonym. Przedmiotowy dąb jest w doskonałej kondycji, korona jest w pełni ulistniona, brak jest ubytków kory powodujących osłabienie pnia. Drzewo w żaden sposób nie uszkadza sąsiadującego ogrodzenia, jak również nie stwarza zagrożenia dla osób przebywających na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) oraz sąsiedniej oznaczonej numerem (...), która nie jest własnością wnioskodawczyni. Wysokość dębu nie przekracza odległości, jaka dzieli drzewo od budynków wnioskodawcy i nieruchomości sąsiedniej, a tym samym nie stwarza zagrożenia ich uszkodzenia.

Odwołanie od tej decyzji wniosła A. I.. W odwołaniu podniosła, iż uzasadnienie decyzji nie w pełni pokrywa się z rzeczywistością, gdyż przedmiotowe drzewo, że względu na duże nachylenie (wychylenie od pionu 65 cm), stwarza głównie niebezpieczeństwo dla osób przebywających w pobliżu. Wskazała, iż krzewy rosnące w pobliżu dębu zamierza usunąć w celu zagospodarowania działki. W piśmie z dnia 21 czerwca 2007r. stanowiącym uzupełnienie odwołania wskazała, że korzenie dębu nie rosną w ziemi, tylko są odkryte i dokładnie widać, jak drzewo psuje się od korzeni. Silne wichury mogą spowodować przewrócenie drzewa, którego Odwołująca nie będzie w stanie uprzątnąć. Z tego też względu drzewo stwarza zagrożenie dla osób znajdujących się w jego pobliżu i kwalifikuje się do usunięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) lipca 2007r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 83 i art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody / Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm. / utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji zasadnie odmówił zezwolenia na usunięcie przedmiotowego drzewa. W uzasadnieniu podniósł, iż w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin przedmiotowego drzewa sporządzony w dniu 8 maja 2007r. przez pracownika gminy. W oględzinach brała udział A. I., która nie wniosła uwag do protokołu i podpisała go. W protokole wskazano, iż drzewo w obwodzie pnia na wysokości 130 cm ma 190 cm, rośnie na dnie parowu o głębokości 9m, w odległości ok. 150 cm od ogrodzenia sąsiedniej nieruchomości. Dąb jest okazały, w doskonałej kondycji, korona w pełni z rozwiniętymi liśćmi, brak miejsc okaleczeń na korze i miejsc powodujących osłabienie pnia. Teren parowu jest miejscem zakrzaczonym, mało użytkowanym przez użytkowników działki wnioskodawczyni i sąsiadującej. Drzewo to rośnie około 40 m od pobliskich budynków. Organ I instancji wydając decyzje oparł się na ustaleniach protokołu. Ustaleń tych A. I. nie podważyła w momencie sporządzania oględzin, przy których była obecna. Nie przedstawiła ponadto żadnych dowodów na to, że ustalenia dokonane przez organ I instancji są nieprawdziwe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007r. wniosła A. I.. Skarżąca podniosła, iż nie brała udziału w oględzinach, z których został sporządzony protokół. Powołała się ponownie na niebezpieczeństwo przewrócenia się drzewa przy złych warunkach atmosferycznych. Ponadto wskazała na złe stosunki sąsiedzkie z właścicielami nieruchomości sąsiedniej oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), którzy nie wyrażają zgody na usuniecie dębu. Ponadto skarżąca podniosła, że drzewo psuje się od korzeni, korzenie dębu nie rosną w ziemi, tylko wystają na powierzchni ziemi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, iż oświadczenie A. I. jakoby nie brała udziału w oględzinach drzewa znajdującego się na jej działce w dniu 8 maja 2007r. nie jest zgodne z prawdą. W aktach znajduje się protokół z tych oględzin, podpisany osobiście przez A. I.. Natomiast stosunki A. I. z sąsiadami nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż właściciele sąsiednich posesji nie byli stronami w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy i w związku z tym powinna być poparta przeprowadzeniem postępowania administracyjnego z uwzględnieniem i odniesieniem się do wszystkich zarzutów podnoszonych w jego toku przez stronę. Całokształt zebranego materiału dowodowego powinien decydować, czy rzeczywiście zachodzą podstawy do odmowy wydania spornego zezwolenia, a wszystkie konkluzje i wywody organy powinny znaleźć się w uzasadnieniu. Rolą uzasadnienia decyzji jest bowiem by strona na podstawie jego lektury mogła stwierdzić, jakie są w opinii organu okoliczności faktyczne jej sprawy i jakich ustaleń dokonał organ. Wskazać także należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w katalogu zasad ogólnych w art. 15 kpa, jest zasada dwuinstancyjności postępowania. Dwuinstancyjność postępowania należy rozumieć jako dwukrotne rozstrzygnięcie sprawy - a więc w postępowaniu II instancji jako ponowną analizę argumentów strony przedstawionych zarówno w postępowaniu w I instancji, jak i argumentów podniesionych już po jego zakończeniu. Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji zarówno do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu I instancji, jak i do tych zarzutów, które były podniesione przez stronę po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu i w toku postępowania odwoławczego.

Organ I instancji przeprowadził zasadniczy dowód w przedmiotowej sprawie, jakim są oględziny w związku ze złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie dębu rosnącego na terenie działki nr ewid. (...) w C.. Oględziny dębu i terenu działki, na którym rośnie, zostały przeprowadzone w dniu 8 maja 2007r. przez pracownika organu w obecności wnioskodawczyni, co potwierdza treść protokołu, podpisanego przez w/w osoby. Decyzja organu I instancji i zaskarżona decyzja organu II instancji zostały wydane w oparciu o treść protokołu z oględzin. Nie można zarzucić organom obu instancji słuszności oceny treści tego protokołu i zasadności wyciągniętych na jego podstawie wniosków.

Jednakże w toku postępowania odwoławczego skarżąca podniosła nowe zarzuty, że wnioskowany do usunięcia dąb rośnie w głębokim parowie na wzgórzu piasku, jego korzenie nie są w ziemi tylko na wierzchu i dokładnie widać jak dąb psuje się od korzeni.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art.107 § 3 kpa, nie odniósł się do tych zarzutów podniesionych przez skarżącą.

W ocenie Sądu, z treści protokołu oględzin nie wynika ażeby przedmiotem badania w toku oględzin był stan korzeni przedmiotowego dębu, a w każdym razie okoliczność ta nie wynika wprost z treści protokołu. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, stąd zarzut ten podniesiony przez skarżącą musi zostać zweryfikowany w toku postępowania dowodowego i w oparciu o uzyskany materiał dowodowy odpowiednio zanalizowany przez organy orzekające w sprawie. Dopiero w pełni zgromadzony materiał dowodowy może być podstawą ostatecznych rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7 i 77 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i z tych względów decyzje te należało wyeliminować z obrotu prawnego.

To czy w przedmiotowej sprawie zaistnieją przesłanki do odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na usunięcie dębu rosnącego na terenie jej działki, okaże się dopiero po zgromadzeniu całego materiału dowodowego zgodnie z powyższymi wskazówkami i w oparciu o ten materiał dowodowy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, który będzie podstawą wniosków i rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, że nie brała udziału w oględzinach, należy uznać, iż zarzut ten jest niezasadny, gdyż przeczy temu treść protokołu i podpis skarżącej złożony pod protokołem. Natomiast podniesiona okoliczność jej złych stosunków z sąsiadami, właścicielami działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.