Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2007r. sygn. akt IVSA/Wa 1670/07 skarżący W. D. został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Na rozprawie w dniu 8 listopada 2007r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W przedłożonym w dniu 12 listopada 2007r. formularzu PPF wnioskodawca sprecyzował, że żąda ustanowienia adwokata.
Skarżący jest emerytem. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz synem J.D. Wnioskodawca oraz jego żona otrzymują emerytury w wysokości odpowiednio 638, 30 gr. brutto oraz 653,80 gr brutto. Ich syn jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca jest właścicielem mieszkania o powierzchni 50m2. Nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności.
Ustanowienie dla osoby wnioskującej zastępcy prawnego w osobie adwokata jest wynikiem przyznania jej częściowego prawa pomocy, czego warunkiem jest wykazanie - przez osobę wnioskującą – braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.).
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w płożeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
W.D. zasługuje na przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia pełnomocnika. Z kwoty 1290 zł utrzymuje on trzyosobową rodzinę.
Przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, nie jest on w stanie wygospodarować środków finansowych na porycie kosztów związanych z ustanowieniem fachowego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Wyjaśnić należy, że W.D. został w dniu 20 listopada 2007r. omyłkowo wezwany do przedłożenia formularza PPF. W tym dniu znajdował się już w Sądzie złożony przez niego wniosek PPF. W tej sytuacji informacje zawarte w obydwu formularzach były podstawą orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy.
Sąd nie rozstrzygał w sprawie wniosku skarżącego o zwolnienie z kosztów postępowania (taki wniosek został zawarty w drugim z przedłożonych formularzy), bowiem postanowieniem z dnia 14 września 2007r. W.D. został już zwolniony od obowiązku ponoszenia wszystkich związanych ze sprawą kosztów sądowych.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.