Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], dalej "GDOŚ" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), dalej K.p.a., art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.), dalej "p.z.p." po rozpatrzeniu zażalenia Z. O. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], dalej "organ I instancji", "RDOŚ" którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], gm. [...], dalej "planowana inwestycja", utrzymał je w mocy.
Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.
Wójt gminy [...], pismem z dnia 15 lutego 2016 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww inwestycji.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Odmowę uzgodnienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oparł na § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. [...] z [...] r., poz. [...]), dalej "rozporządzenie" tj. zakazie budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Z. O., wskazując, iż działka na której planowana jest inwestycja w całości położona jest poza pasem ochronnym Jeziora [...], w zwartej zabudowie wsi a planowana inwestycja będzie stanowiła uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżącego, organ bezpodstawnie przyjął tereny położone na działkach o nr ew. [...] i [...] za zbiorniki wodne w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Zdaniem skarżącego przedmiotowe zbiorniki są stawami a zatem zbiornikami sztucznymi natomiast za zbiornik wodny może być uznany wyłącznie tylko "oddzielny znaczący element wód powierzchniowych (tzw. jednolita część wód powierzchniowych), a nie każde zagłębienie tereny wypełnione wodą. Poza tym zbiorniki na działkach [...] i [...] nie są oznaczone symbolami WS – grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi). Poza tym organ nie wziął pod uwagę faktu, że zakazy zawarte w aktach chroniących krajobraz ograniczają prawo własności i w związku z tym należy je oceniać pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.
Organ II instancji nie znalazł podstaw do odmiennej oceny zebranego materiału dowodowego.
Wskazał, że działka o nr ew. [...], obręb [...], położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...].
Zgromadzony materiał dowodowy pozwala, zdaniem organu, na stwierdzenie, że planowana inwestycja narusza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej – wyrażony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia.
Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wskazano, że utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa (wcześniej rozporządzeń wojewodów), która określa m.in. zakazy właściwe dla określonych form ochrony przyrody wybierając je z katalogu ustawowego. Katalog zakazów dla obszarów parków krajobrazowych jest zamknięty i dopiero po wprowadzeniu do odpowiednich aktów prawa miejscowego ma charakter powszechnie obowiązujący. Tworząc formę ochrony w postaci parku krajobrazowego organ założycielski decyduje w akcie prawa miejscowego które z zakazów wymienionych w art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody będą obowiązywały. Tym samym zakazy wymienione w ww przepisach nie obowiązują z mocy ustawy.
Zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej wprowadzono rozporządzeniem nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Wskazany przepis ustawy o ochronie przyrody z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (D.U. 2015, poz. 774). Obecnie możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz w zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych użytkowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 prawo wodne.
Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy zmieniającej dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 16 ust. 3 zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Dlatego też do czasu wprowadzenia zmian aktów wykonawczych obowiązują dotychczasowe akty wykonawcze. W tym wypadku aktem tym jest ww powołane Rozporządzenie nr [...].
Ustanowiony tym rozporządzeniem zakaz dotyczy więc zarówno zbiorników naturalnych jak i sztucznych. Za takim rozumieniem pojęcia "innego zbiornika wodnego" przemawiają reguły wykładni językowo-logicznej w szczególności reguła lege non distinguente nec nostrum est distinguente – tam gdzie nie ma rozróżnień nie wolno ich wprowadzać interpreterowi. Zgodnie z regułą języka potocznego zbiornik wodny w przeciwieństwie do cieku wodnego jest wodą stojącą, zajmującą naturalne lub sztucznie wytworzone zagłębienie terenu. Dla oceny nie ma tu znaczenia jakim symbolem oznaczony jest teren w ewidencji gruntów.
Z map topograficznych i zdjęć satelitarnych znajdujących się na portalach www.geoportal.gov.pl, www.geoserwis.gov.pl wynika, że w sąsiedztwie przedmiotowej działki na działkach [...] i [...] znajdują się zbiorniki wodne. Ich istnienie potwierdza strona skarżąca.
Zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy działka na której planowana jest inwestycja położona jest w całości w 100 m pasie ochronnym. Organ wskazał, że rozporządzenie nr [...] nie wyróżnia rodzajów zbiorników wodnych pod kątem ich pochodzenia i nie przewiduje odstępstwa od zakazu wobec zbiorników antropogenicznych. Nie przewiduje również odstępstwa w sytuacji uzupełnienia zwartej zabudowy.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia w kwestii położenia przedmiotowej działki w stosunku do Jeziora [...] organ stwierdził, że nie bada in abstracto czy zamierzona inwestycja może być realizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych ale bada czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z przepisów szczególnych. Stąd też podstawowym zagadnieniem jest prawidłowe, zgodne z przepisami, sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Na mapie wysokościowej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do uzgadnianego projektu decyzji, część terenu na którym możliwe jest posadowienie planowanej zabudowy, wyznaczono nieprzekraczalną linią zabudowy która znajduje się w 100 metrowej strefie od linii brzegowej jeziora [...]. W związku z tym projekt decyzji koliduje z §3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia.
Kryterium decydującym o możliwość ewentualnego usytuowania nowego obiektu w strefie ochronnej jest jego funkcja. Zakaz nie dotyczy bowiem obiektów budowlanych służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Biorąc pod uwagę charakter zabudowy organ II instancji stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w tym odstępstwie. Inwestycja nie stanowi także inwestycji celu publicznego, nie jest zadaniem związanym z wykonywanie czynności na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, akcji ratowniczej, działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, nie wynika z wykonywania zadań wynikających z planu ochrony (por. art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody).
Odnosząc się do wskazywanej przez skarżącego zasady proporcjonalności organ podkreślił, że organ nie mogą w imię tej zasady nie stosować przepisów prawa nawet gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją. Oceny konstytucyjności dokonuje Trybunał Konstytucyjny. W razie stwierdzenia we własnym zakresie niezgodności aktu z Konstytucją takiej oceny może dokonać sąd poprzez odmowę zastosowania normy niekonstytucyjnej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Z. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi nie zgodził się z ustaleniami organu z uwagi na fakt, że:
- - działka inwestycyjna położona jest w zwartej zabudowie wsi i planowana inwestycja będzie stanowiła uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej umożliwiające zwolnienie z zakazu lokalizacji obiektów w odległości 100 m od linii brzegowej zbiorników wodnych;
- - działka o nr ew. [...] położona jest w całości poza pasem ochronnym jeziora [...];
- - brak było podstaw do uznania że tereny położone w sąsiedztwie działki inwestycyjnej stanowią zbiornik wodne w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Nie każde zagłębienie wypełnione wodą jest zbiornikiem wodny. W tym wypadku są to stawy czyli sztuczny zbiornik. Za zbiornik wodny może być uznany tylko "oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych" a nie każde zagłębienie wypełnione wodą.
- - pominięto oznaczenie tych zbiorników w ewidencji gruntów. Tymczasem działki o nr. ew [...] i [...] nie są oznaczone symbolami Ws (wody powierzchniowe płynące);
- - nie uwzględniono że skoro zakazy zawarte w aktach chroniących krajobraz ograniczają prawo własności należy je oceniać pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności a więc wyważać racje płynące z konieczności ochrony przyrody oraz prawa własności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Z takim postanowieniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.).
Sąd ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji czy postanowienia wydanego przez organ II instancji.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest postanowienie GDOŚ z [...] maja 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...] z [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Orzekające w sprawie organy uznały, że planowana inwestycja będzie sprzeczna z zakazem zawartym w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przywołanym przez organy § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzeniem nr 9, na objętym ochroną obszarze zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Przy ocenie zasadności zarzutów należy podkreślić, że uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie form ochrony przyrody, w związku z planowaniem realizacji konkretnej inwestycji.
Skupienie etapu uzgadniania na zasadniczych celach ochrony przyrody, którym ustawodawca nadał priorytet zwiększa skuteczność wykonywania obowiązków ochronnych przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W literaturze przyjmuje się, że obowiązek, zakaz i dozwolenie mogą być relatywizowane do pewnego zbioru nakazów np. chroniących przyrodę jako całość lub poszczególne jej elementy. Zakres merytoryczny procesu uzgadniania przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest związany przede wszystkim zapewnieniem realizacji celów ochrony przyrody. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., regionalny dyrektor ochrony środowiska zobligowany jest do rozważenia, czy w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody możliwe jest uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W związku z tym organ dokonujący uzgodnienia nie jest zobligowany do abstrakcyjnego badania czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych, ale powinien się przede wszystkim skoncentrować na ustaleniu czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z przepisów ochrony przyrody. Należy podkreślić, że uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym etapem, w którym uczestniczy wyspecjalizowany organ ochrony przyrody, którego zadaniem jest dokonanie weryfikacji zgodności tego projektu z przepisami z zakresu ochrony przyrody a w szczególności celami ustawowymi tej ochrony. W powszechnym rozumieniu ochrona przyrody oznacza zachowanie, właściwe wykorzystanie oraz odnawianie składników i zasobów przyrody, w szczególności roślin i zwierząt, jak również ekosystemów i kompleksów przyrodniczych. Cele ochrony przyrody ustawodawca określił w art. 2 ustawy o ochronie przyrody.
W niniejszej sprawie organ II instancji wyjaśnił dlaczego w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody nie jest możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Ma racją skarżący że nie każde zagłębienie z wodą należy traktować jako zbiornik wodny zasługujący na ochronę, co potwierdza wyrok NSA z 24 września 2015 r, sygn. akt II OSK 172/14, LEX nr 1794330). W wyroku tym NSA wskazał, że "oparcie się wyłącznie na wykładni językowej godzi w podstawowe wartości wynikające z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Gdyby ograniczać się wyłącznie do wykładni językowej pod pojęciem zbiornika wodnego należałoby rozumieć "naturalnie lub sztucznie utworzone zagłębienie terenu, wypełnione wodą" (E. Sobol, Słownik języka polskiego, Warszawa 2005). Zdaniem NSA tak szerokie pojęcie zbiornika wodnego nie może zostać zaakceptowane. Konieczne jest sięgnięcie do reguł wykładni systemowej, w tym wynikającej z regulacji przyjętej w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), ale też z uwagi na ochronę wspólnych wartości wyrażonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145).
Dla właściwego rozumienia (prawidłowej wykładni) pojęcia "zbiornik wodny" należy sięgnąć do treści art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w którym określono obszar chronionego krajobrazu jako obejmujący "tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych". Te granice ochrony muszą być uwzględniane w przepisach prawa miejscowego. A zatem nie każdy zbiornik wodny istniejący na terenie chronionego krajobrazu podlega ochronie. Tylko taki, który służy celom wyrażonym przede wszystkim w akcie prawa miejscowego (tu uchwała i szeroko rozumianych przepisach dotyczących ochrony przyrody. Jak wskazuje NSA w wyroku z 6 września 2012 r. sygn. akt II OSK 217/12, należy to także rozważyć w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 § 3 Konstytucji R.P.
Zgodnie z nią, ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. W związku z tym rozważenia wymaga proporcji pomiędzy dobrem jakim jest prawo własności i dobrem jakim jest prawo do środowiska i jego ochrona i wyważenie czy rzeczywiście istnieje konieczność ograniczenia prawa własności ze względu na konieczność ochrony środowiska.
W tym wypadku mamy do czynienia z dwoma przeciwstawnymi dobrami. Jedno – to prawo do korzystanie z rzeczy zgodnie z jego społecznym przeznaczeniem – art. 140 kodeksu cywilnego a z drugiej chronione wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe.
Test proporcjonalności polega na udzieleniu odpowiedzi na 3 pytania: 1. Czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków;
- 2. Czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego z którym jest powiązana;
- 3. czy efektem wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (por orzeczenie TK z 26 stycznia 1993 r. U.10/92, OTK 1993 s. 32, TK w wyroku z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94).
Konieczne jest zatem rozważenie, w świetle zasady proporcjonalności czy odmowa uzgodnienia warunków zabudowy ze względu na istnienie tych zbiorników jest w stanie doprowadzić do zamierzonego skutku w postaci ochrony wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych tego terenu, czy taki był przy tym zamiar rozporządzenia, czy jest ona niezbędna ze względu na ochronę interesu publicznego i czy ograniczenia w zabudowie nie przekraczają niezbędnego stopnia uciążliwości dla właściciela – czy zachowana jest proporcja pomiędzy interesem publicznym a uprawnieniami jednostki.
Sąd jest zdania, że proporcje te zostały zachowane i organ w dostateczny sposób to uzasadnił. Skarżący nie wskazał zresztą na czym polegać miałoby naruszenie zasady proporcjonalności.
Przepisy ustawy 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) nie definiują pojęcia "inne zbiorniki wodne", w tym celu zasadnym jest odniesienie się również do przepisów ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.145 ze zm.), której przepisy regulują m.in. gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi.
Jak wynika z § 2 rozporządzenia celem ustanowienia obszaru chronionego jest ochrona wybitnych wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości.
Organy wskazały że zbiorniki na których istnienie powołują się organy znajdują się na działkach [...] i [...], co wynika z załącznika nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz z powołanych danych na Geoportalu.
W aktach znajduje się także negatywna opinia Dyrektora [...] Parku Krajobrazowego z powołaniem na zakaz z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia i oczywiście sam projekt decyzji o warunkach zabudowy z którego także wynika sprzeczność planowanej inwestycji z tym zakazem i uwidocznionej na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej 100 m pasem od zbiorników wodnych. Ustalona przez urbanistę nieprzekraczalna linia zabudowy znajduje się w pasie ochronnym licząc od jeziora jak i obu działek.
Sąd w pełni podziela argumentację organu II instancji co do kwestii związanej z wykładnią pojęcia "inny zbiornik wodny" oraz możliwości stosowania przepisów rozporządzenia w kontekście zmiany przepisów ustawy o ochronie przyrody. Istotnie przepisy w obecnym brzmieniu ograniczyły zakazy dotyczące lokowania nowej zabudowy na obszarach chronionych poprzez uzależnienie tej lokalizacji w odległości od "innych naturalnych zbiorników wodnych", (art. 9 pkt 8 lit a ustawy o ochronie przyrody). Jak wynika z przepisów przejściowych ustawodawca zdawał sobie sprawę z tego, że może dojść do kolizji nowych przepisów z aktami wykonawczymi czy aktami prawa miejscowego.
W związku z tym w art. 12 ust. 4 ustawy zmieniającej przyjął, że do czasu uchwalenia nowych przepisów wykonawczych zachowują moc przepisy dotychczasowego. W związku z tym nie sposób w takich okolicznościach przyjąć, że mamy do czynienia z niezgodnością przepisów prawa miejscowego z Konstytucją. Wprowadzenie przepisów przejściowych służyło ewentualnemu wyeliminowaniu tych niezgodności.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastosowana przepisów rozporządzenia pozostałaby w sprzeczności z art. 12 ust. 4 ustawy zmieniającej, co nie jest uzasadnione. Podkreślić należy, że Trybunał Konstytucyjny, jako organ uprawniony do badania m.in. na wniosek strony zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, (art. 193 Konstytucji R.P.) może rozpoznać pytanie prawne skierowane przez stronę o ile od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy.
Powoływana przez skarżącego konieczność ochrony interesu obywatela w tym wypadku stoi w sprzeczności z interesem społecznym, którym jest konieczność ochrony elementów przyrody w celu ich zachowania co najmniej na dotychczasowym poziomie. Stąd w uchwale ustanowiono szereg zakazów (§ 5) a nawet więcej nie przewidziano od nich istotnych wyjątków, jak to ma zazwyczaj miejsce w tego rodzaju ustaleniach prawa miejscowego. Świadczy to o wysokiej randze chronionych wartości przyrodniczych. Organ w sposób prawidłowy rozważył czy inwestycja nie może być zrealizowana przy uwzględnieniu wyjątków o jakich mowa w uchwale czy ustawie o ochronie przyrody. Ustalenia te Sąd w pełni podziela bez konieczności powtarzania argumentów organu.
Co do zarzutu niezgodności uchwały z ustawą o ochronie przyrody.
Ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U.2015.1688), znowelizowano art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody poprzez ograniczenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od:
- a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych,
- b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Poprzednio obowiązujący przepis nie określał zbiorników wodnych jako wyłącznie naturalnych. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie ustawy w poprzednio obowiązującym brzmieniu i było zgodne z delegacją ustawową. W tym wypadku organ zastosował przepisy rozporządzenia które zostały utrzymane w mocy na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy zmieniającej. Wobec braku kompetencji do zakwestionowania tych przepisów nie mógł ich pominąć.
Jeżeli skarżący podnosi zarzut co do niezgodności aktu prawa miejscowego z przepisami ustawy może skorzystać z instrumentów jakie daje mu art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U.2016.486).
Odnoszą się do pozostałych zarzutów Sąd uznał je za niezasadne.
- - rozporządzenie nr [...] nie zwalniało z zakazów zabudowy gdy nieruchomość położona była położona w zwartej zabudowie wsi, gdy inwestycja stanowiłaby uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej – choć w niektórych innych tego rodzaju rozporządzeniach czy aktach prawa miejscowego istotnie jest to czasami możliwe;
- - nie jest prawdą, że działka położona jest poza pasem ochronnym, co wynika chociażby z mapy znajdującej się w aktach;
- - oznaczenie zbiorników w ewidencji gruntów nie ma istotnego znaczenia w sprawie, jak to słusznie wskazał organ, powołujący orzecznictwo sądowoadminsitracyjne.
Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.