Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lipca 2005r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na "decyzję Szefa Służby Cywilnej podtrzymującą decyzję zespołu konkursowego w sprawie odmowy dopuszczenia do udziału w konkursie na stanowisko [...] w Urzędzie Służby Cywilnej z powodu niedostarczenia zaświadczenia o zatrudnieniu w służbie cywilnej na podstawie mianowania". Skarżąca wniosła o uchylenie "zaskarżonej decyzji" a także "o uznanie oświadczenia o zatrudnieniu w służbie cywilnej na podstawie mianowania, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej, wraz z kopią aktu mianowania za dokumenty potwierdzające posiadanie statusu urzędnika służby cywilnej".
Po pierwsze należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia 23 czerwca 2005r. znak: [...], zgodnie z którym organ nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu na stanowisko [...] w Urzędzie Służby Cywilnej i tym samym uznał, iż rozstrzygnięcie zespołu konkursowego w sprawie niedopuszczenia skarżącej do udziału w przedmiotowym konkursie jest zgodne z zasadami przeprowadzenia konkursów na wyższe stanowisko w służbie cywilnej.
Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie, kierowana do konkretnego kandydata informacja Szefa Służby Cywilnej o uznaniu rozstrzygnięcie zespołu konkursowego w sprawie niedopuszczenia kandydata do udziału w konkursie za zgodne z zasadami przeprowadzania konkursów na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Czynność taka podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 14 września 2004r., sygn. akt OSK 460/04) jednakże przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonej czynności, jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że ustawa z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej, stanowiąca podstawę przeprowadzenia postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewiduje możliwości wniesienia do Szefa Służby Cywilnej środka odwoławczego, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Zatem skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu winna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a.
Z akt sprawy nie wynikało by skarżąca przed wniesieniem skargi dokonała przedmiotowego wezwania. Zarządzeniem Sądu z dnia 25 października 2005r. M. K. została wezwana do wykazania, iż wyczerpała tryb wynikający z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Wyżej wymienione zarządzenie, doręczone skarżącej w myśl art. 65 § 2 ustawy w dniu 23 listopada 2005r., nie zostało przez nią wykonane.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała Szefa Służby Cywilnej do usunięcia naruszenia prawa, co skutkuje tym, że skarga M. K. jest niedopuszczalna (przedwczesna) i podlega odrzuceniu przez Sąd.
Sąd wskazuje również, iż skarżąca może wystąpić do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, składając równocześnie z tym wnioskiem przedmiotowe wezwanie. Obydwa pisma powinny przy tym zostać złożone w nieprzywracalnym terminie 7 dni od daty doręczenia skarżącej niniejszego postanowienia. W przypadku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu przez organ skarżąca będzie uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.