Uzasadnienie
M. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Gminy [...] uchwałę Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2000 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli [...] i [...].
Skarżący wskazał, że jego interes prawny wynika z zawartej z właścicielką nieruchomości – H. R. – umowy użyczenia nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ – Prezydent [...] występujący w imieniu Rady [...] – wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak interesu prawnego do wniesienia skargi po stronie Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), każdy, czy interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Kryterium naruszenia interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawny, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 98/12).
W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest to, czy przedstawione przez Skarżącego okoliczności faktycznie wskazują na występowanie własnego interesu prawnego. W ocenie Sądu tak nie jest. Skarżący wywodzi bowiem swoje uprawnienie z faktu zawarcia z właścicielką nieruchomości umowy użyczenia nieruchomości, która załączył do skargi. Abstrahując tu od właściwości formy zawarcia tejże umowy, Sąd stwierdza, że wszelkie prawa, które Skarżący na jej podstawie nabył w stosunku do nieruchomości, są jedynie pochodnymi praw przysługujących właścicielce nieruchomości. Sytuacja prawna biorącego, jako strony umowy użyczenia, jest w pełni zależna od woli użyczającego – ten może udzielić mniej praw, niż sam posiada, jednakże nigdy nie będzie mógł udzielić ich więcej. Wszelkie prawa i obowiązki, a także ich ograniczenia, przysługują właścicielowi nieruchomości i wynikają właśnie z faktu posiadania prawa własności.
W tak przedstawionym stanie faktycznym zgodzić należy się z organem administracji, który w odpowiedzi na skargę podważył interes prawny Skarżącego. Temu przysługuje bowiem w sprawie jedynie interes faktyczny, wynikający z ewentualnej możliwości wyegzekwowania warunków zawartej z właścicielką nieruchomości umowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowana jest natomiast teza, zgodnie z którą legitymacja skargowa w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości.
Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie ww. przepisu uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie miał podstaw do dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.