Uzasadnienie
Na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia, że działka nr ewid. [...] o powierzchni 0,1 ha położona we wsi S., gmina W., powiat l., województwo [...], stanowiąca część dawnej nieruchomości ziemskiej pn. "[...]", nie podlegała regulacjom przepisów dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 o przeprowadzaniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, ze zm.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. R. Pod skargą podpisał się także Z. S., jako pełnomocnik skarżącego. Zarządzeniem z dnia 25 października 2011 r. Z. S. został wezwany do wskazania, czy spełnia on przesłanki z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) do bycia pełnomocnikiem skarżącego. Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. Z. S. poinformował, że nie spełnia on ustawowych przesłanek do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Sądem.
Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. Sąd oddalił skargę W. R. na postanowienie z dnia [...] września 2011 r. W dniu 19 stycznia 2012 r. w imieniu skarżącego wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył Z. S. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2012 r. skarżący W. R. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku poprzez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza wniosku do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nadesłał wniosek, który jednak nie zawierał jego odręcznego podpisu, zatem nie był zgodny z art. 141 § 2 w zw. z art. 46 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2012 r. Sąd pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru skarżący odebrał zarządzenie w dniu 16 lutego 2012 r.
W dniu 18 lutego 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 9 lutego 2012 r., a także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. Do wniosku dołączył podpisany wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku z dnia 18 lutego 2012 r. skarżący wskazał, że nie nadesłał podpisanego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przez nieuwagę. Podpisany egzemplarz wniosku został w jego dokumentach, a niepodpisany został nadany do Sądu. Zdaniem skarżącego ze względu na jego stan zdrowia i wiek, a także pomoc innych osób (dzieci, wnuki) omyłka miała charakter niezawiniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać zatem uzasadnienie uprawdopodabniające okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2009 r., II FZ 238/09, niepubl.).
Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Z tego powodu uprawdopodobnienie określane jest jako ułatwione postępowanie dowodowe, postępowanie zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń, surogat, namiastkę dowodu bądź środek zastępczy dowodu niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (M. Iżykowski, Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym, "Nowe Prawo" 1980, nr 3, s. 75).
W tej sytuacji zdaniem Sądu uprawdopodobnienie z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie oznacza udowodnienia braku winy. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem.
Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu, a także pozostałe czynności procesowe skarżącego, należy przyjąć, że wnioskodawca słusznie podniósł, że nienadesłanie właściwego egzemplarza pisma nastąpiło przez pomyłkę. Nie stanowiło to celowego działania, ani też nie można skarżącemu zarzucić niestaranności. Jednocześnie skarżący gdy tylko dowiedział się o zaistniałej pomyłce, niezwłocznie nadesłał właściwy egzemplarz wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., tym samym prawidłowo uzupełnił brak formalny tego wniosku. Na tej podstawie przyjąć należy także, że uzupełnienie braku formalnego w postaci własnoręcznego podpisu na skardze nastąpiło w wyznaczonym do tego terminie, gdyż skarżący nadesłał wniosek o sporządzenie uzasadnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia przed upływem siedmiodniowego terminu do wniesienia takiego wniosku, który rozpoczął swój bieg, gdy skarżący odebrał zarządzenie z dnia 9 lutego 2012 r. i w ten sposób dowiedział się o zaistniałym uchybieniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.