Uzasadnienie
W piśmie z dnia 1 września 2006 r. A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uznanie uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 1999 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego za niezgodną z prawem. Wniosek złożony został w sprawie ze skargi A. O. z dnia 23 lutego 2006 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] listopada 2005 r. o ustaleniu opłaty planistycznej, zarejestrowanej w Sądzie pod sygn. akt IV SA/Wa 561/06.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 września 2006 r. A. O. wniósł o uznanie m.in. jego wniosku z dnia 1 września 2006 r. za odrębną skargę na uchwałę Rady Miasta W. wskazaną w tym wniosku (k-3 akt sądowych).
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy, jak i z samej skargi nie wynika, aby skarżący, przed złożeniem skargi do Sądu, wezwał Radę Miasta W. do usunięcia naruszeń kwestionowaną uchwałą z dnia [...] czerwca 1999 r. W szczególności, nie potwierdzają tego powoływane przez skarżącego pismo z dnia 16 grudnia 2004 r. – jako skierowane do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] oraz pismo z dnia 2 grudnia 2004 r. – stanowiące odpowiedź Przewodniczącego Rady Miejskiej w W. o sposobie zawiadamiania i uczestniczenia w sesjach Rady Miasta W. W związku z niewyczerpaniem przez skarżącego środków dopuszczających złożenie skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), skargę należało uznać za niedopuszczalną, dlatego orzeczono, jak w sentencji.