Uzasadnienie
W dniu [...] października 2013 r. Rada Miejska w S. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu [...].
K. K. i M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "skarżący") pismem z dnia 18 listopada 2013 r., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g."), wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia interesu prawnego powyższą uchwałą.
W dniu 12 lutego 2014 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części odnoszącej się do § 4 pkt 1, § 4 pkt 2, § 4 pkt 4, § 7 ust. 1, § 8.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 467/14, odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej po terminie. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 14 czerwca 2014 r.
Pismem z 10 czerwca 2014 r. skarżący, ponownie wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą.
Następnie pismem z 6 sierpnia 2014 r. skarżący ponownie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części odnoszącej się do § 4 pkt 1, § 4 pkt 2, § 4 pkt 4, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 i ust. 2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Niedopuszczalność skargi wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystali już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, wnosząc je pismem z 18 listopada 2014 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 467/14.
Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jedynie jednokrotnie (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 374/08). Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz.
Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09).
Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 16 kwietnia 2014 r. została odrzucona.
Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżących prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., ponowne kwestionowanie przez skarżących tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu Sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.