Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 marca 1999 roku S. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 1999 roku, Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Konserwatora Zabytków Miasta Z., Gminy K. i P. z dnia [...] stycznia 1998 roku, Nr [...] w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie sezonowego orczykowego wyciągu narciarskiego przebiegającego przez działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w Z., w rejonie P. pod [...]. i w strefie szlaku historycznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 20 maja 1999 roku Generalny Konserwator Zabytków poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uwzględnił w całości żądanie skargi i postanowieniem z dnia [...] maja 1999 roku uchylił własne postanowienie z dnia [...] lutego 1999 roku oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji i odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyciągu orczykowego w Z. Ponieważ postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 1999 roku, Nr [...] zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. S., Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe zainicjowane skargą S. G. do czasu rozstrzygnięcia skargi wniesionej przez A. S. W związku z utworzeniem w 2004 roku wojewódzkich sądów administracyjnych sprawa ze skargi S. G. oraz sprawa ze skargi A. S. przekazane zostały do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Jak wynika z akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 2236/06 skarga wniesiona przez A. S. została cofnięta, a postępowanie przed sądem administracyjnym zostało umorzone. Postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 1999, Nr [...] wydane w trybie tzw. autokontroli funkcjonuje więc w obrocie prawnym. Na skutek tego postanowienia wyeliminowane zostało natomiast z obrotu prawnego postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 1999 roku, które zaskarżył S. G. Postępowanie sądowe w sprawie zainicjowanej skargą S. G. stało się więc bezprzedmiotowe. Nie istnieje już bowiem w obrocie prawnym postanowienie, którego kontroli przez sąd administracyjny domagał się skarżący. Zostało ono wyeliminowane z tego obrotu samodzielnie przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może dokonywać kontroli aktu prawnego, który już nie istnieje. W tej sytuacji postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.