Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2016 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: Wydłużenie o okres 5 lat koncesji udzielonej na wydobywanie węgla kamiennego i metanu jako kopaliny towarzyszącej ze złoża KWK "[...]", uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina G., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem.
W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że organ pierwszej instancji może ponownie rozpoznać sprawę i wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, z pominięciem ustawowego zakazu wydobywania kopalin innych, niż lecznicze na terenie Gminy G..
W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, powyższe może doprowadzić do wyrządzenia Gminie G. istotnej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż Gmina G. jest gminą uzdrowiskową. Pełnomocnik podniósł, że z takim statusem wiąże się wiele korzyści dla Gminy, w szczególności prawo do pobierania opłaty uzdrowiskowej i otrzymywania dotacji z budżetu Państwa w oparciu o art. 48 i 49 ustawy o uzdrowiskach. Wydobywanie węgla oraz innych kopalin wbrew ustawowemu zakazowi może doprowadzić do utraty przez stronę skarżącą statusu gminy uzdrowiskowej, którego odzyskanie będzie niemożliwe.
Ponadto, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, prowadzenie eksploatacji objętej planowanym przedsięwzięciem może doprowadzić do nieodwracalnych zniszczeń środowiska, a w szczególności borowin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony.
Skoro wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, to uznać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie.
Rozstrzygnięciem takim nie jest decyzja kasacyjna wydana na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Nie przyznaje ona stronie uprawnień, ani nie nakłada żadnych obowiązków. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność ta nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej, zatem argumentacja podniesiona we wniosku pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.