Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania I. G. i A. O. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2005 r. ustającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. [...] w obr. 6 w O. na warsztat samochodowy-mechanika pojazdowa i blacharstwo (2 stanowiska) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na brak planu miejscowego wydanie decyzji jest niezbędne, jednakże z uwagi na fakt, iż decyzja dotyczy jedynie zmiany funkcji istniejącej inwestycji to nie ma potrzeby ustalania szczegółowych parametrów zabudowy, istotna jest również jedynie analiza funkcji zabudowy sąsiadującej. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji złożony w dniu 19 września przez S. O. odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona w sprawie analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu, w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), wykazała, iż w sąsiedztwie znajdują się budynki wykorzystane na cele handlowe i produkcyjne.
Nadto Kolegium dodało, iż wydanie decyzji nie przesądza o pozwoleniu na budowę a zarzuty podniesione przez I. G. i A. O. dotyczą kwestii niemieszczących się w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. G. i A. O., zwani dalej skarżącymi, podnieśli, iż nie wyrażają zgody na użytkowanie garażu w formie warsztatu samochodowego, w swoim domu odczuwają hałasy i drgania a właściciele działki wybudowali garaż w ostrej granicy z ich działką. Wnieśli o wnikliwe rozpatrzenie powyższych argumentów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art.
- 52. ust.
- 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust 2 określa treść wniosku.
O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt ustawy zgodnie z którym decyzja określa:
- 1) rodzaj inwestycji;
- 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
- a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
- a) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
- a) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
- b) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
- 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i odpowiada przepisom wynikającym z przedmiotowej ustawy a decyzja dotyczy zmiany przeznaczenia części budynku garażowego na budynek warsztatowy -mechanika pojazdowa i blacharstwo samochodowe. A więc decyzja stanowi o zmianach w istniejącym obiekcie nie zaś o tworzeniu nowej zabudowy.
Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany objętej wnioskiem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W obszarze analizowanym oznaczonym na załączniku graficznym literami ABCDEFGA znajdują się obiekty budowlane o zróżnicowanej funkcji. I tak-od strony zachodniej i południowej przedmiotowej nieruchomości występuje zabudowa mieszkaniowa, od wschodniej granicy, na terenie działki [...], zabudowa produkcyjno-usługowa a na terenie działek [...] i [...] zabudowa handlowo-usługowa.
Należy więc stwierdzić, iż na działkach sąsiednich prowadzona jest działalność gospodarcza. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej zmiany byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby na analizowanym obszarze taka działalność nie byłaby realizowana a wszystkie okoliczne działki byłyby przeznaczone wyłącznie na budownictwo jednorodzinne. Jak wskazano wyżej taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie.
O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżących nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania.
Niejako na marginesie Sąd zauważa, iż w przypadku konieczności przebudowania garażu na warsztat, przy zmianie jego przeznaczenia, konieczne jest uzyskanie przez inwestora niezbędnych zezwoleń przewidzianych przepisami prawa.
Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał za nietrafne zarzuty podniesione w skardze, nie stwierdził także z urzędu naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.