Uzasadnienie
Skarżący N. X. – w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych.
We wniosku PPF skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych. Oświadczył, że obecnie - w związku przystąpieniem do procedury abolicyjnej - zaprzestał nielegalnej pracy, chcąc być cyt: "w porządku wobec państwa". Zatem nie uzyskuje dochodów, jego sytuacja materialna jest bardzo trudna. Jednocześnie stwierdził, że dotychczas utrzymywał się z pracy dorywczej, która przynosiła mu niewielki (ok. 300 zł. miesięcznie) dochód. Skarżący wyjaśnił też, że podstawowe, niezbędne potrzeby życiowe (ubranie, jedzenie, lokum) zaspokaja dzięki pomocy Stowarzyszenia [...] i ludzi dobrej woli.
Stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Przepis art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym – a więc takim, o które wnioskował skarżący, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W obecnej chwili skarżący nie pracuje, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku. Korzysta z pomocy Stowarzyszenia [...].
Mając powyższe na uwadze referendarz stwierdza, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić skarżącego na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, postanowiono jak w sentencji.