Uzasadnienie
M. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w postępowaniu dotyczącym skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] września 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach zawartym w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jedynym jej dochodem jest świadczenie emerytalne. Wysokość otrzymywanego świadczenia wynosi 1353,59 zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni oprócz domu o pow. 81 m2 nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Skarżąca wskazała na ponoszone w skali miesiąca następujące wydatki, tj.: opłatę za energię elektryczną (55 zł), opłatę za gaz (280 zł), opłatę za wodę i kanalizację (50 zł), podatek od nieruchomości (55 zł kwartalnie), leki (160 zł) oraz wyżywienie, ubranie i środki czystości (753 zł).
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z dokumentów źródłowych dołączonych do sprawy uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawczyni dysponuje, tj. 1353,59 zł miesięcznie netto nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, bowiem w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącej oraz zakup niezbędnych lekarstw.
Mając zatem na uwadze aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że skarżąca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane ze swym udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca, która jest osobą samotną, nie dysponuje ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.