Uzasadnienie
W dniu [...] września 2012 r. J. J. zwrócił się do Burmistrza W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz garażu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...] położonych w miejscowości L., gmina W. (dalej zwana "planowaną inwestycją"). Burmistrz W. w piśmie z dnia [...] października 2012 r., doręczonym w dniu [...] października 2012 r. (prezentata na piśmie w aktach administracyjnych), zwrócił się do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W postanowieniu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ I instancji wskazał, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", ponieważ działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. znajdowały się w strefie ochrony ekologicznej oznaczonej symbolem "SFOE".
Po rozpoznaniu zażalenia J. J. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Generalny podniósł, że działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] stanowią w całości grunty leśne. Nieobowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego zakładał dla tego obszaru tereny kompleksów leśnych, użytków zielonych, rezerwatów przyrody, [...] Parku Krajobrazowego. Wobec tego planowana inwestycja jest niezgodna z nieobowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł J. J. Skarżący wskazał, że dla działki o numerze ewidencyjnym [...], z której wydzielono działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...], ustalono warunki zabudowy decyzją nr [...]. Również dla działek sąsiednich udzielono zgody na zabudowę, dlatego zdaniem skarżącego, postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. narusza konstytucyjną zasadę równości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r.
W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 53 ust. 5 u.p.z.p., ponieważ organ I instancji wydał postanowienie z przekroczeniem ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.
Artykuł 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi zaś, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Z treści powyższych przepisów wynika, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od jej uzgodnienia przez inny organ, zajęcie zaś stanowiska przez ten organ powinno nastąpić najpóźniej w ciągu 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie stanowiska w sprawie we wskazanym terminie, to rozstrzygnięcie uważa się za uzgodnione z upływem terminu 2 tygodni. W przepisie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustalono, że początkiem 2- tygodniowego terminu, w którym organ powinien zająć stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie organowi I instancji.
Tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencję do orzekania (w tym wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia). W art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał wyraźnie, że jeżeli organ nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Przyjęte rozwiązania prawne nie dają podstaw do kwalifikowania terminu ustawowego wprowadzonego w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jako terminu instrukcyjnego. Regulując w taki właśnie sposób uzgodnienia, ustawodawca godzi się z ryzykiem utraty przez organ kompetencji do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. IV SA/Wa 1947/12).
Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że wraz z upływem terminu 2 tygodni od dnia [...] października 2012 r., tj. daty wpływu wniosku o uzgodnienie do organu I instancji, uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy należało uznać za dokonane, odmowne rozstrzygnięcie jakie zapadło po tej dacie, czyli w dniu [...] grudnia 2012 r., wydane zostało z naruszeniem art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skoro bowiem przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nakazywał organowi l instancji zająć stanowisko najpóźniej w ciągu 2 tygodni dni od dnia doręczenia pisma (wniosku) o dokonanie uzgodnienia, to zajęcie negatywnego stanowiska po tym terminie jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Uwzględniając fakt, że organ odwoławczy, wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, nie dostrzegł upływu terminu do wydania przez ten organ uzgodnienia, należy uznać, że również zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno bowiem zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji dotyczą sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia.
Zdaniem Sądu nie ma wpływu na bieg terminu wezwanie do uzupełnienia dokumentacji. Omawiany przepis nie daje podstaw do traktowania "zajęcia stanowiska" jako tożsamego z dokonaniem jakiejkolwiek czynności w sprawie (vide- protokół rozprawy). Wezwanie, skierowane przez organ, nie przerwało biegu terminu z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. "Zajęcie stanowiska" oznacza bowiem konieczność wyrażenia stanowiska w przedmiocie uzgodnienia. Brak stanowiska w przedmiocie uzgodnienia we wskazanym terminie spowodował skutki, wyrażone w przepisie.
Przyjmując, że postanowienie odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji zostało wydane po upływie 2 - tygodniowego terminu do jego wydania, zbędną stała się ocena zarzutów skargi, ponieważ brak było podstaw do wydania odmownego uzgodnienia, a przedłożony przez Burmistrza W. projekt decyzji o warunkach zabudowy w warunkach niniejszej sprawy uważa się za uzgodniony.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.