Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy wydane z jego upoważnienia postanowienie z dnia [...] września 2003 r., opiniujące negatywnie - w trybie art.35 ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 z późn.zm.) - lokalizację obiektu gastronomicznego na działce Nr [...] w W. przy drodze krajowej Nr [...].
Zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2004 r. zapadło po rozpatrzeniu wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, iż obiekt gastronomiczny, który inwestorka zamierza wybudować na terenie zarezerwowanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego W. pod przyszłą budowę drogi, nie jest obiektem o charakterze tymczasowym. Nie spełnia on zatem żadnego z warunków wskazanych w art.35 ust.2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym to przepisem pas terenu zarezerwowany w planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi może być wykorzystany wyłącznie na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze. Z tego względu nie ma podstaw do pozytywnego zaopiniowania planowanej inwestycji.
W skardze na powyższe postanowienia J. S. podniosła, iż organ orzekał w oparciu o już nieobowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W świetle postanowień nowego planu działka skarżącej nie znajduje się już w rezerwie pod budowę drogi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, iż w dacie wydawania postanowienia z dnia [...] września 2003 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W., zatwierdzony uchwalą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. Utrzymując w mocy to postanowienie organ kierował się tym, iż rezerwa terenu pod pas drogowy przeniesiona została do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W., zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. Studium to zachowało moc obowiązującą (art.87 ust.l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. 03.80.717 z późn.zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić, niemniej z innych przyczyn niż wymienione w skardze które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu.
Dopuszczalność orzekania przez Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie uzgodnienia inwestycji na podstawie art.35 ust.l i 2 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 zpóźn.zm.) uzależniona była od wykazania przez organ, iż zarówno w dniu [...] września 2003 r. (data wydania pierwszego orzeczenia organu), jak i w dniu [...] stycznia 2004 r. (data wydania orzeczenia zaskarżonego w niniejszym postępowaniu) teren inwestycji znajdował się w pasie zarezerwowanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. Z art.35 ust.l i 2 ustawy o drogach publicznych wynika bowiem jednoznacznie, iż opinia zarządcy drogi może dotyczyć wyłącznie pasu terenu zarezerwowanego w planach zagospodarowania przestrzennego województwa lub miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą budowę lub modernizację dróg.
Z akt wynika, iż wskazaną wyżej rezerwą teren inwestycji objęty był na mocy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W., zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. Organ wskazał, iż plan ten obowiązywał w dacie wydawania pierwszego postanowienia w sprawie (w dniu [...] września 2003 r.), aczkolwiek w aktach nie ma jednoznacznego potwierdzenia, iż plan ten zachował swoją ważność po dniu 31 grudnia 2002 r. w związku ze spełnieniem warunków wskazanych w art.67 ust.l i la ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.).
Z naruszeniem art.7 i 77§ 1 k.p.a., organ nie wyjaśnił jednakże czy warunek objęcia terenu inwestycji rezerwą "drogową" spełniony był także w dacie wydawania postanowienia z dnia [...] stycznia 2004 r. Nawet gdyby przyjąć, iż plan dotychczasowy obowiązywał po dniu 31 grudnia 2002 r., to wygasłby on najpóźniej z dniem 31 grudnia 2003 r. (art.87 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn.zm.). Nie mógłby zatem obowiązywać w dniu [...] stycznia 2004 r. Organ nie wyjaśnił czy w tej dacie obowiązywał nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, również obejmujący teren inwestycji rezerwą.
Należy podkreślić, iż konieczność badania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego według stanu na dzień wydania orzeczenia, zapadającego na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika z faktu, iż organ odwoławczy związany jest stanem prawnym, obowiązującym w dacie orzekania w postępowaniu odwoławczym. Zmiany przepisów (w tym także zmiany postanowień aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, do której to kategorii należą także miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego), zaszłe po wydaniu orzeczenia pierwszoinstancyjnego, organ odwoławczy obowiązany jest zatem uwzględnić z urzędu. Bez znaczenia zatem w sprawie pozostaje podniesiony przez organ fakt, iż teren inwestycji objęty był rezerwą wskazaną w art.35 ust.l ustawy o drogach publicznych w dacie wydania pierwszego orzeczenia (23 września 2003 r.).
W całkowicie dowolny sposób przyjęto także, iż planowana inwestycja nie ma wskazanego w art.35 ust.2 ustawy o drogach publicznych charakteru tymczasowego. Wbrew art.lO7§3 k.p.a. organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie sformułował taką ocenę, nie przeprowadzając w tym zakresie żadnych analiz.
Odnośnie przyczyny uchylenia postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r., utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. należy wskazać, iż wydano je z oczywistym naruszeniem art. 107§3 k.p.a. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] września 2003 r. ograniczono się bowiem wyłącznie do przytoczenia brzmienia art.35 ust.l i 2 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 z późn.zm.), nie wyjaśniając w jakikolwiek sposób przyczyn odmówienia pozytywnego uzgodnienia inwestycji.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 par.l pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).