Uzasadnienie
Zaskarżonym aktem, na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Prezydenta [...] z [...] maja 2016 r. o odmowie zwrotu nieruchomości, wobec wniosku z [...] lipca 2000 r. p. T. D. i J. B., zwanych dalej Wnioskodawcami. W decyzji wskazano, że została wydana, wobec odwołania Wnioskodawców, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, zwanego dalej "Pełnomocnikiem".
W skardze zakwestionowano zasadność odmowy zwrotu nieruchomości. Została ona podpisana przez Pełnomocnika, który w petitum wskazywał, że wnosi ją w imieniu Wnioskodawców. Wobec wezwania Sądu, do przedłożenia pełnomocnictwa do wniesienia Skargi wyjaśnił on, że Wnioskodawcy nie żyją – odpowiednio od 2002 i 2003 roku (k. 18-20). Przedłożył też pełnomocnictwo od następców prawnych Wnioskodawców (z 2009 roku) oraz dokumenty, potwierdzające ich następstwo prawne (k. 23 i 25).
Wobec treści art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga mogła być skutecznie wniesiona, bowiem podpisany pod nią Pełnomocnik był jednocześnie umocowany do reprezentowania osób, będących spadkobiercami Wnioskodawców. Miały one własny interes prawny w sprawie a więc mogły żądać kontroli legalności decyzji w przedmiocie zwrotu nieruchomości, wobec treści art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wobec zawartych w niej zarzutów, Sąd jednak, w związku z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W istocie orzekano o prawach osób nieżyjących, rozpoznając ich uprzedni wniosek w dwu instancjach (Wnioskodawcy zmarli odpowiednio w 2002 i 2003 roku). W tej sytuacji orzeczenia obu instancji są dotknięte wadą nieważności wobec treści art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Zasadnym było w takiej sytuacji wyeliminowanie z obrotu także decyzji organu I. instancji.
Niniejsze orzeczenie Sądu pogarsza w istocie sytuację procesową Skarżących, którzy mogli być zainteresowaniem rozpoznaniem sprawy, co do meritum (patrz skarga, gdzie kwestionowano zasadność odmowy zwrotu). Sytuacja tego rodzaju przewidział jednak pracodawca w art. 134 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ze skargi wniesionej przez Pełnomocnika, umocowanego do reprezentowania spadkobierców Wnioskodawców, wypada nosić, że popierają oni wniosek z 2000 roku. W takiej sytuacji organ I. instancji rozpatrzy ich żądanie i rozstrzygnie, czy są uprawnieni do uzyskania zwrotu uprzednio wywłaszczonej nieruchomości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 2 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o treść art. 200 w zw. z art. 205 § 2 wskazanej ustawy.