Uzasadnienie
A. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania.
Postanowieniem z dnia 11 października 2010 r. skarżący został w niniejszej sprawie zwolniony od kosztów sądowych.
W dniu 2 grudnia 2010 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie, tym razem domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, ze skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie kwaterunkowe o pow. 59,5 m2, którego jest głównym najemcą. Skarżący uzyskuje zasiłek stały w wysokości 444 zł. Podniósł ponadto, iż od 1 lipca 2007 r. korzysta z pomocy OPS w formie zasiłków celowych, okresowych, bezpłatnych obiadów, pomocy rzeczowej. Wnioskodawca oświadczył, iż jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.
Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 3 grudnia 2010 r. skarżący został poinformowany, iż w niniejszej sprawie został już zwolniony od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 11 października 2010 r. Mimo to, skarżący poparł wniosek złożony w dniu 2 grudnia 2010 r. w całości.
Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje:
Wydanie orzeczenia o zwolnieniu od kosztów sądowych jest możliwie jedynie w sytuacji, gdy na podmiocie występującym z takim żądaniem ciąży obowiązek uiszczenia kosztów. Strona, której przyznane zostało prawo pomocy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, od których została zwolniona prawomocnym postanowieniem (art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Brak takiego obowiązku powoduje, że żądanie ponownego zwolnienia od kosztów sądowych jest nieuzasadnione, a wydanie orzeczenia uwzględniającego taki wniosek zmierzałoby do uchylenia obowiązku, który został już zniesiony (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.). W tej sytuacji należy uznać, że nie jest możliwe ponowne przyznanie prawa w tym samym zakresie w jakim prawo pomocy zostało już wcześniej przyznane, a więc w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego, wniosek o przyznanie o prawa pomocy merytorycznie należy rozpoznać jedynie w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawca utrzymuje się jedynie z zasiłku stałego w wysokości 444 zł, nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych, należało uznać, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie.
Dlatego też na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.