Uzasadnienie
S. (dalej: "skarżący") w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia w niniejszej sprawie wpisu od skargi w wysokości 300 zł, zwrócił się do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z informacji zawartych na rzędowym formularzu PPF oraz oświadczeń i dokumentów nadesłanych w uzupełnieniu w dniu 25 września 2017 r. wynika, że skarżący w Polsce mieszka sam, jednakże ma na utrzymaniu - mieszkających w [...] - żonę i dziecko. Oświadczył, że jego żona i małoletni syn nie mają innego źródła utrzymania. Skarżący nie posiada żadnego majątku, z tytułu umowy o prace otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1877,63 zł netto. Wymienił następujące wydatki: wynajem mieszkania: 300 zł, opłaty za media: 200 zł, opłaty komunikacyjne: 300 zł, wyżywienie: 400 zł, utrzymanie żony i dziecka w [...]: 500 zł, inne wydatki (ubrania, leki): 100 – 200 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał on, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy. Skarżący nie posiada majątku. Mieszka w wynajętym mieszkaniu. Źródłem utrzymania jego oraz – według jego oświadczenia również żony i małoletniego dziecka – jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1877 zł. Środki te, jak wynika z informacji udzielonych przez skarżącego na temat miesięcznych wydatków, w całości przeznaczone są na utrzymanie konieczne. W tej sytuacji uznano, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem wykazał, że nie posiada środków finansowych pozwalających na uiszczenie kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w wysokości 300 zł).
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.