Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. G. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, obejmującą budowę zjazdu z drogi gminnej, budowę zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe, budowę studni, budowę przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych, zlokalizowanej na częściach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak podstawy dla skarżącego do wniesienia skargi. Organ podał, że skarżący nie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie. Postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy zakończone zaskarżonym postanowieniem prowadzone było na wniosek M. W., a nie G. Wa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 – 5.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...]maja 2019 r. zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem M. W. o ustalenie warunków zabudowy.
Jak stanowi art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały zatem możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W niniejszej sprawie inwestorem jest M. W., jak wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedstawionego Dyrektorowi [...] Parku Narodowego przez Wójta Gminy [...] w celu uzgodnienia.
Skoro zatem skarżący, który nie jest inwestorem w przedmiotowej sprawie, nie mógł w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje mu również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie wydane w tym postępowaniu.
Jeżeli wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa.
Reasumując stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji także skargi do sądu administracyjnego, wyłącznie inwestorowi. Na gruncie ww. przepisów, brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych, niż inwestor, jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2133/11).
Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz z art. 58 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2