Uzasadnienie
W toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, skarżący J. P. złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z danych zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, jest właścicielem nieruchomości – domu o pow. 110 m² (spadek po rodzicach), nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W oświadczeniu o dochodach podał, że uzyskuje dochód w wysokości 674,17 zł z tytułu renty, zaś jego żona – 900,00 z tytułu emerytury.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, należy uznać, że zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Biorąc pod uwagę, że skarżący oraz jego żona otrzymują świadczenia rentowe i emerytalne w łącznej wysokości 1574,17 zł, a także - według oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy – poza domem o pow. 110 m² nie posiadają żadnego majątku, należało uwzględnić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że poniesienie przez wnioskodawcę kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 200 zł, może narazić skarżącego i jego żonę na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji