Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 października 2011 r. B. K. wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt IV SAB/Wa 62/06 zobowiązującego Wojewodę [...] do wydania orzeczenia w sprawie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wznowionej postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy.
Pismem z dnia 21 listopada 2011 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2011 r. prawo pomocy zostało przyznane skarżącej w zakresie całkowitym. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła jako pełnomocnika z urzędu dla B. K. radcę prawnego T. C. Pismem z dnia 20 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. skarżąca cofnęła skargę, wskazując, że w sprawie została wydane decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Oceniając skuteczność cofnięcia skargi w rozpatrywanej sprawie, Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 60 p.p.s.a. stojących na przeszkodzie uwzględnieniu cofnięcia skargi, dlatego na podstawie art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie sądowe.
W myśl art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radców prawnych określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c Rozporządzenia minimalna stawka w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeśli sprawa nie dotyczy należności pieniężnej lub decyzji albo postanowienia Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Pełnomocnik z urzędu radca prawny T. C. reprezentował skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, a także złożył wymagany wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej nieopłaconych w całości ani w części, stąd zgodnie z § 15 i § 16 Rozporządzenia przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej jest uzasadnione. Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, kwota 240 zł ulega powiększeniu o stawkę 23% podatku od towarów i usług w wysokości 55,20 zł.
Na podstawie art. 161 §1 pkt 1 oraz art. 250 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.