Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W piśmie z dnia 28 grudnia 2016r., złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu 29 grudnia 2016 r., J. C. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku.
W uzasadnieniu wniosku podał, że nie mógł stawić się na rozprawę ponieważ musiał opiekować się małoletnią córką z powodu nagłej hospitalizacji jego małżonki.
Podał, że z uwagi na to, iż nie był obecny na rozprawie, nie miał wiedzy co do treści zapadłego orzeczenia oraz pouczenia o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. O treści wyroku dowiedział się dopiero w dniu 23 grudnia 2016 r. za pośrednictwem informacji telefonicznej.
Do wniosku o przywrócenie terminu Skarżący dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz kartę leczenia szpitalnego żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.
Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (Sąd przyjął, że Skarżący dowiedział się o treści wyroku w dniu 23 grudnia 2016 r.,) oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).
Z akt niniejszej sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono skarżącemu w dniu 26 października 2016 r. W powyższym zawiadomieniu, wbrew twierdzeniu Skarżącego, zawarto pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia wyroku (pkt 2 - 6 pouczenia). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nie mógł dowiedzieć się o treść wyroku z dnia 22 listopada 2016 r. w terminie umożliwiającym złożenie wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia. Podnoszone przez niego okoliczności dotyczą dnia rozprawy – wskazywał, że nie mógł stawić się na rozprawie z uwagi na konieczność opieki nad córką. Z karty leczenia szpitalnego żony wnika, że została ona wypisana ze szpitala w dniu 22 listopada 2016 r. – a więc w dniu rozprawy.
Skarżący nie podał natomiast takich argumentów z których wynikałoby, że od dnia rozprawy do dnia 23 grudnia 2016 r. (kiedy dowiedział się o treści wyroku) zaszły takie okoliczności, które uniemożliwiałyby powzięcie informacji o treści wyroku i podjęcia działań zmierzających do sporządzenia jego uzasadnienia. Zauważyć należy, że Skarżącego w zawiadomieniu o terminie rozprawy poinformowano o numerach telefonicznych, pod którymi można uzyskać informacje o sprawie, podano również adres strony internetowej gdzie można sprawdzić wynik rozprawy.
Wobec tego należy przyjąć, że Skarżący nie dołożył odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.