Uzasadnienie
W piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. M. D., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekającą o uwzględnieniu zarzutu do operatu opisowo – kartograficznego dotyczącego wykazania danych ewidencyjnych dotyczących działek i współrzędnych punktów granicznych zgodnie z operatem rozgraniczeniowym włączonym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] oraz o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do operatu opisowo – kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy [...] odnośnie zadaszeń na działkach [...], [...], obiektu na działce [...], budynków na działkach [...], [...], [...].
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu M. D. wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli sądowi powszechnemu umieszczenie stosownego ostrzeżenia, bowiem skarżący w dniu 10 listopada 2015 r. wniósł do Sądu Rejonowego w [...] pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej poprzez wykreślenie wpisu dotyczącego budynku mieszkalnego stanowiącego własność skarżącego. Brak takiego ostrzeżenia może spowodować trudne do odwrócenia skutki i niepowetowane straty w postaci potencjalnego wprowadzenia działki nr ew. [...] wraz z częścią budynku mieszkalnego do obrotu gospodarczego i ewentualnego zbycia całości nieruchomości przez osobę, która nie legitymuje się prawem własności budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednak dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu taka przesłanka w niniejszej sprawie nie występuje.
Należy mieć na względzie, że postępowanie dotyczące wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, uregulowane w ustawie z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ma charakter informacyjno-technicznym..
W art. 2 pkt 8 tej ustawy ewidencja gruntów i budynków zdefiniowana została jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W art. 20 rozróżniono informacje geodezyjno – kartograficzne, które obejmuje ewidencja (ust. 1), od tych, które w niej "wykazuje się także" (ust. 2). Do tych drugich należą dane dotyczące właściciela, jego miejsca zamieszkania, informacje o wpisaniu nieruchomości do rejestru zabytków czy o jej wartości. Ujawnianie w ewidencji właścicieli, bądź osób władających gruntem jest czynnością techniczną, odtwórczą, dokonywaną w oparciu o wskazane w przepisach dokumenty.
Jednocześnie w art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wyjaśniono w jakim zakresie dane zawarte w ewidencji są wiążące – ust. 1 tego przepisu precyzuje, że dane te stanowią podstawę planowania gospodarczego i przestrzennego, wymianu podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Z analizy tego katalogu płynie wniosek, że moc wiążącą ("zaświadczającą") mają zapisy ujęte w art. 20 ust. 1 cyt. ustawy natomiast informacje wymienione w art. 20 ust. 2 tej ustawy ewidencji są jedynie odtwórcze. Dlatego też dane z ewidencji nie są podstawą ustalania stanu własności nieruchomości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2010 r., sygn. I CSK 456/09).
Zmiana wpisu w ewidencji gruntów nie stwarza zatem automatycznie po stronie wpisanego tam podmiotu prawa własności, które może następnie stanowić przedmiot obrotu, w tym zbycia.
Wobec tego, wskazywana okoliczność mająca stanowić przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji nie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.