Uzasadnienie
Skarżący – A. B., reprezentowany przez adw. pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd.
Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że decyzja organu odwoławczego wydana została na skutek fałszywego oświadczenia, które nie pochodziło od skarżącego w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy dawałby mu możliwość uzyskania decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy. Zobowiązanie skarżącego A. B. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowoduje trudne do odwrócenia skutki (wszczęcie wobec skarżącego postępowania o zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP, tym samym uniemożliwienie uzyskania ochrony prawnej w postępowaniu sądowo – administracyjnym).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej również "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Z konstrukcji przepisu 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wstrzymaniu wykonania podlegają decyzje, które nadają się do wykonania i mogą być wykonywane, zwłaszcza w trybie egzekucji. Chodzić może o takie decyzje, które nakładają na stronę pewne obowiązki lub przyznają prawa.
Tymczasem zaskarżona decyzja nie ma takiego charakteru.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie zawiera ona orzeczenia o wydaleniu Skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że skarżący nie może zostać wydalony na jej podstawie. Jego wydalenie może nastąpić dopiero wskutek przymusowego wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu. Strona może wnieść o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu w postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu ze skargi na tą decyzję do sądu administracyjnego (art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.