Uzasadnienie
D. A. i G. A. wnieśli skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego w dniu 30 listopada 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący zwrócili się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Do wniosku skarżący dołączyli przekazy pocztowe, z których wynika, że D. A. pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1149, 58 zł brutto (974,12 zł netto), zaś G. A. – 1414,88 zł brutto (1188,54 zł netto).
Ze złożonego następnie - w dniu 12 grudnia 2009 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej prawem formie, tj. na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Posiadają dom o pow. 80 m2 oraz działkę o pow. 848 m2. Poza wskazanymi nieruchomościami nie posiadają żadnego majątku. Skarżący utrzymują się z emerytur w łącznej wysokości 2162,66 zł (netto). Skarżący wymienili następujące wydatki: energia elektryczna 150 zł, gaz 400 zł, lekarstwa – 300 zł, opał na zimę (węgiel 6 ton) – 4500 zł, telefon i ubezpieczenie – 100 zł, opłata za wodę – 120 zł (raz na 2 miesiące), remont mieszkania (raz na trzy lata) – 5000 zł, odzież, obuwie – 400 zł (rocznie na dwie osoby).
Rozpoznając wniosek skarżących należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie sytuację skarżących opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zatem istnieją przesłanki do przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżących – jedynym źródłem dochodu są otrzymywane przez nich świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2162,66 zł (netto) oraz to, że nie posiadają zasobów pieniężnych, należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji, mając na uwadze wskazane przez skarżących wydatki oraz aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało przyjąć, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie.
W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji