Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 grudnia 2008 r. wpłynął na urzędowym formularzu PPF wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych przez skarżącego wynika, że jest ona właścicielem domu o pow. 100 m2, mieszkania o pow. 60 m2, gospodarstwa rolnego o pow. 5,70 ha oraz siedliska na wsi o pow. 82 arów. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwiema córki. W rubryce 10 formularza dotyczącej dochodów wnioskodawcy skarżący wymienił jedynie wynagrodzenie żony z tytułu umowy o pracę w wysokości 11, 50 zł brutto na godzinę.
W związku z powziętymi wątpliwościami co do uzyskiwanych przez skarżącego dochodów oraz ponoszonych wydatków, Sąd pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. zobowiązał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni wniosku, poprzez przedstawienie informacji na temat wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia z właściwego urzędu gminy wskazującego wysokość dochodów uzyskiwanych z nieruchomości rolnej oraz informacji, czy starał się o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych, ewentualnie o inne formy pomocy z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w dniu 20 stycznia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) nadesłał wymagane dokumenty, m.in. zaświadczenie z Urzędu Gminy w P. z którego wynika, że dochód z gospodarstwa rolnego, którego skarżący jest właścicielem za rok 2007 wyniósł 15 540 zł. Skarżący uzyskał również dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości 4700 zł. Wnioskodawca udokumentował ponadto wydatki jakie ponosi miesięcznie na utrzymanie mieszkania (ok. 1000 zł). Z nadesłanych wyciągów z konta bankowego wynika, iż żona skarżącego uzyskuje miesięcznie średnio wynagrodzenie w wysokości 1800 zł. Skarżący podniósł, iż koszty utrzymania gospodarstwa rolnego są bardzo duże, nie posiada on żądnych maszyn dlatego za wszelkie prace w polu musi ponosić dodatkowe opłaty.
Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika wzięto pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący uzyskuje wprawdzie stałe dochody z gospodarstwa rolnego oraz dochody z pracy żony, jednak łączna ich wysokość (tj. ok. 3000 zł), w przeliczeniu na członka rodziny, przy uwzględnieniu wydatków jakie ponosi skarżący na utrzymanie domu oraz gospodarstwa rolnego, znacznie odbiega od przeciętnych dochodów pozwalających na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego. Powyższe daje podstawę przypuszczać, iż sytuacja materialno-bytowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.