Uzasadnienie
B. P. i W. P. wnieśli do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. m. in. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w Z. Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięć objętych skargą mogą być jedynie decyzje nadające się do wykonania. Przez "wykonanie decyzji" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania.
Decyzja taka nie może wywoływać skutków wskazanych w art. 61 § 3 p. p. s. a., gdyż nie uprawnia do realizacji inwestycji. Ma ona charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji. Nie upoważnia ona do rozpoczęcia robót budowlanych, do których można przystąpić dopiero po uzyskaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie należy zaś odnosić skutków prawnych, które mogą być następstwem kolejnej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 50/12).
W związku z tym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.