Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na zasadzie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdziło niedopuszczalność zażalenia Fundacji [...], zwanej dalej "Fundacją", na postanowienie Starosty [...]z [...]czerwca 2016 r. o odmowie – wobec wniosku p. K. S. - zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia, że grunt o stosownym oznaczeniu stanowi mienie gromadzkie.
Uzasadniając orzeczenie wskazano, że Fundacja nie została uprzednio dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym. Nie może stąd wnieść skutecznie zażalenia.
W skardze sformułowano zarzut naruszenia:
- - art. 31 § 3 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i nie przyznanie Fundacji statusu strony postępowania,
- - art. 7 K.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,
- - art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem kwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Trafnie skonstatował organ, że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia w danym przypadku. Orzeczenie to nie został jednak prawidłowo uzasadnione. Wobec wpływu środka odwoławczego, rolą organu jest w pierwszym rzędzie ocena, czy jest on w danym przypadku w ogóle przewidywany. Z kolei, w myśl art. 141 § 1 K.p.a., zażalenie przysługuje na postanowienie tylko gdy przewiduje to konkretny przepis. Natomiast art. 101 § 3 K.p.a., po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz.
- 18) brzmi następująco:
"Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie."
Wynika stąd, że na postanowienie, którym odmówiono zawieszenia postępowania, nie przysługiwały środki odwoławcze w postaci zażalenia (tak samo jednolite stanowisko judykatury, np. wyroki NSA o sygn. akt II OSK 1188/12 oraz II OSK 2296/12 – oba dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zaś drugi także opubl. w ONSAiWSA nr 5/2014, poz. 74).
Wobec takich uwarunkowań prawnych organ trafnie wskazał na niedopuszczalność zażalenia, błędnie jednak uzasadniając swoje stanowisko. W danym przypadku błędne uzasadnienie orzeczenia, czym uchybiono treści art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz 8 i 11 K.p.a., nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).
W tym świetle bezzasadne są zarzuty Skargi gdyż w sprawie, na danym jej etapie, nie znajdą zastosowanie przepisy zakreślające warunki dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania. Nie są też sporne uwarunkowania sprawy istotne dla treści danego rozstrzygnięcia.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.