Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów działając na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2012 r. poz. 680 z późn. zm.) w zw. z art. 508 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013r. poz. 1650) po rozpatrzeniu wniosku Pani K. M., obywatelki [...], narodowości [...], złożonego w dniu [...].05.2014 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu w/w do powrotu, wydanej w dniu [...].02.2014 przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
W uzasadnieniu organ wskazał, że strona nie przedłożyła żadnych nowych, istotnych dowodów, co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu jej z terytorium RP.
W wyniku ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy na skutek wniosku Pani K. M. o ponowne jej rozpatrzenie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...], utrzymał w mocy w/w postanowienie (w sentencji błędnie wskazano decyzję) z dnia [...].05.2014 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że obywatelka [...] Pani K. M. w dniu [...].05.2014 r. złożyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy. Jest to kolejny (drugi) wniosek w/w o nadanie statusu uchodźcy, do którego dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu.
Pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy Pani K. M. złożył jej ojciec - ob. [...], Pan I. M. Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w dniu [...].02.2014 r. Szef UdSC wydał decyzję [...] o odmowie nadania Cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W dniu [...].04.2014 r. Rada ds. Uchodźców utrzymała w mocy ww. decyzję Szefa. Pan M. złożył skargę do WSA na powyższą decyzję Rady.
Wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji o wydaleniu, Szef UdSC rozpatrzył negatywnie - postanowieniem z dnia [...].05.2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, w dniu [...].05.2014 r.
Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ może wstrzymać wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu wydanej w stosunku do osoby, która po raz kolejny złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy, do dnia doręczenia jej decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.
Po dokonaniu analizy zeznań zawartych w niniejszym wniosku, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w poprzednim postanowieniu z dnia [...].05.2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu w/w do powrotu uznając, że okoliczności w nim zawarte są tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających. Pani M. nie podała zaś żadnych nowych istotnych okoliczności ani nie przedłożyła dowodów, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani K. M., zarzucając jej naruszenie art. 75 kpa w zw. z art. 7 kpa oraz art. 77 w zw. z art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 12 kpa poprzez niewystarczająco wnikliwe działanie w sprawie, oraz poprzez niedokładne i nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, art. 80 kpa poprzez pozostawienie poza rozważaniami organu argumentów strony. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaraz po przyjeździe do Polski podjęła naukę. Uczy się w C. [...] w L. Po zakończeniu obecnego roku szkolnego, skarżąca ma zamiar podjąć naukę w czasie wakacji, aby nadrobić brak wykształcenia, którego nie mogła zdobyć w [...]. Podkreśliła, że chce uczyć się nadal, a wydalenie uniemożliwi jej to. Ma bowiem możliwość podjęcia dalszej nauki i zdobycia zawodu, co w jej kraju jest prawie niemożliwe. Powyższe w jej ocenie uzasadnia jej słuszny interes w pozostaniu w Polsce.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie postanowienia Sąd uznał, iż jest ono prawidłowe, a w konsekwencji skarga nie jest zasadna.
W myśl 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2012 r. poz. 680 z późno zm.) w zw. z art. 508 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013r. poz. 1650) Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
W świetle powyższego przepisu wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, oparte jest na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie. Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia, bądź też z uzasadnieniem, które w żaden sposób nie przystawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją, o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej.
Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej ją do powrotu do kraju pochodzenia, został złożony wraz z drugim z kolei wnioskiem o nadanie jej statusu uchodźcy. Organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej tego wniosku z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdził, iż cudzoziemka nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych informacji w sprawie, złożenie więc kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu.
Sąd stwierdził, że stanowisko Szefa Urzędu jest prawidłowe. Pierwszy złożony przez ojca Skarżącej wniosek o nadanie statusu uchodźcy został rozpoznany merytorycznie i organy orzekające nie znalazły podstaw do przyznania skarżącej ani członkom jej rodziny statusu uchodźcy. Kolejny wniosek cudzoziemka złożyła przebywając w Polsce i we wniosku tym nie wskazała na żadne nowe okoliczności, czy fakty związane z prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, które nie byłyby rozpatrzone w pierwszym postępowaniu. Powyższe dawało podstawę do przyjęcia, że kolejny wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy ma na celu opóźnienie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaistnienie tej przesłanki uniemożliwia, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 33 ust. 4 ustawy z 13 czerwca 2003 r., wydanie decyzji o wstrzymaniu decyzji o powrocie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
Brak jest również podstaw do twierdzenia jakoby w sprawie nie uwzględniono słusznego interesu strony. Przesłanka "słusznego interesu strony", nie została prawnie zdefiniowana (podobnie jak traktowana na równi z nią przesłanka "interesu społecznego"). Biorąc jednak pod uwagę, że przedmiotem rozpoznania jest decyzja dotycząca wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej stronę do powrotu, należy przyjąć, że badanie przesłanki "słusznego interesu strony", jak i "interesu społecznego" nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Dostrzegając, że jest to tryb szczególny, którego celem nie jest kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji należało przyjąć, że ciężar dowodu, a więc konieczność wskazania okoliczności, w których upatruje ona swój "słuszny interes" i brak sprzeczności z "interesem społecznym", spoczywa na stronie dlatego, że to ona zmierza do zmiany ustalonego już ostatecznie stanu rzeczy (wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji).
Należy zatem przyjąć, że ów "słuszny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle słuszny, aby równoważył i usprawiedliwiał odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Oceniając wniosek strony w tym kontekście uznać należy, że strona tego "słusznego interesu" nie wykazała. W ocenie Sądu, organ orzekający w niniejszej sprawie zasadnie ocenił, iż wskazywane przez stronę podstawy wstrzymania wykonania decyzji nie uzasadniają takiego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wykazała swojego słusznego interesu we wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu. Okoliczność, iż skarżąca uczęszcza do szkoły i uczy się języka polskiego, współpracuje ze Stowarzyszeniem [...] w L., nie dowodzi istnienia takiego interesu.
Odnosząc się natomiast do kwestii "interesu społecznego", należy zauważyć, iż niewątpliwie w interesie społecznym leży dążenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwej, ale też w "interesie społecznym" leży pewność obrotu prawnego oraz stabilność orzecznictwa w zakresie nadawania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany.
Skoro organ ocenił, iż kolejny wniosek Strony o nadanie statusu uchodźcy zawierał te same podstawy co pierwszy wniosek, to organ ten był wręcz obowiązany do podjęcia negatywnej dla Strony decyzji. Nie sposób zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego przy dokonaniu przez organy ustalenia, że Skarżąca nie wskazała żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów w sprawie, co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Polski. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony organ nie przekroczył granic dozwolonego uznania administracyjnego, gdyż nie sposób doszukać się naruszenia słusznego interesu Skarżącego i interesu społecznego przy podjęciu takiej decyzji, skoro sama Skarżąca takiego szczególnego interesu nie wskazywała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu i nietrafne są zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosku dowodowego Strony, naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów, niedopuszczenia wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad oficjalności i prawdy obiektywnej.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.