Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 odrzucił skargę M. S. na wyżej wskazaną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz w pkt 2 zwrócił kwotę 300 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było nieuiszczenie w przewidzianym przez prawo terminie wpisu stałego od skargi wniesionej przez adwokata. Sąd zwrócił uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. nr 45, poz. 322), uznał za niezgodny z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p. p. s. a.") i art. 2 Konstytucji ust. 2 § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193), który przewidywał, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi.
Oznacza to, że od dnia wejścia w życie omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. 17 marca 2006 r, Sąd zwolniony jest z obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od skargi wniesionej przez adwokata. Wobec powyższego, skoro skarga w przedmiotowej sprawie nie została należycie opłacona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 221 p. p. s. a. skargę odrzucił.
Omawiane postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 marca 2007 r. (k. 45), natomiast w dniu 19 marca 2007 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym, k.
- 50) skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie (k. 47-48) na postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2007 r.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego, powołując się na art. 86 § 3 p. p. s. a., zaskarżył przedmiotowe postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi (pkt 1 sentencji zaskarżonego postanowienia) i wniósł o jego zmianę i nadanie sprawie biegu przez przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi. Zarzucono nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w rezultacie pozbawienie skarżącego możliwości obrony swoich praw w instancji odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 p. p. s. a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu stałego. Nie budzi wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 173 § 1 p. p. s. a. przysługuje od niego skarga kasacyjna.
Na wstępie rozważyć należy, czy pismo procesowe zatytułowane "Zażalenie", złożone przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, można potraktować jako skargę kasacyjną a zatem ocenić, czy środek odwoławczy został w niniejszej sprawie jedynie mylnie oznaczony, czy też mylnie wniesiony.
Rozpatrując tę kwestię przede wszystkim należy mieć na uwadze, że pełnomocnik strony - adwokat, a zatem osoba, od której wymaga się profesjonalizmu oraz znajomości przepisów prawnych, na które się powołuje, wskazał, że podstawą złożenia przedmiotowego pisma jest art. 86 § 3 p. p. s. a. Przepis ten dotyczy możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu. Nie może mieć on w niniejszej sytuacji zastosowania, niemniej jednak wskazuje, że pełnomocnik skarżącego miał zamiar wniesienia zażalenia, a nie skargi kasacyjnej.
O zamiarze wniesienia zażalenia, a nie skargi kasacyjnej wskazuje ponadto kwota uiszczonego wpisu od wniesionego środka odwoławczego od zaskarżonego postanowienia Sądu z dnia 21 lutego 2007 r. Uiszczono kwotę 100 zł, która odpowiada kwocie wpisu wymaganej od zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego [por. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.)]. Gdyby pełnomocnik chciał wnieść skargę kasacyjną, wpis od niej wynosiłby zgodnie z § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 8 w / w rozporządzenia połowę wpisu od skargi, czyli 150 zł. Zaznaczyć należy, że w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej nie uzupełniono kwoty wpisu.
Ponadto z treści art. 176 p. p. s. a. wynika, że niezbędnym elementem skargi kasacyjnej jest m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jest to element konstrukcyjny skargi kasacyjnej, który nie podlega naprawieniu w trybie uzupełnienia braków skargi kasacyjnej. W analizowanym piśmie pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie wskazał, które przepisy zostały przez Sąd naruszone kwestionowanym postanowieniem stwierdzając ogólnikowo, że zaskarżone postanowienie jest niesłuszne i krzywdzące i za jego uchyleniem przemawiają względy praworządności i ochrona interesów strony skarżącego.
Powyższe przemawia więc za tym, iż w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego dokonał wadliwej czynności procesowej, tzn. zażalenia zamiast skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie wniesiono skargę kasacyjną. Zresztą, jak wynika z powyższych rozważań, nawet gdyby przyjąć, iż pismo jest jedynie mylnie oznaczone i jest skargą kasacyjną, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu z powodu omawianych wyżej nieusuwalnych braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 553/05, LEX nr 194350).
Skoro zatem od postanowienia z dnia 21 lutego 2007 r. przysługiwała skarga kasacyjna, a skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie, to przedmiotowe zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p. p. s. a.
O zwrocie wpisu od zażalenia (pkt 2 sentencji postanowienia) orzeczono na postawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p. p. s. a.