Uzasadnienie
Zaskarżonym aktem, przywołując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., którym odmówiono zwieszenia postępowania w przedmiocie potwierdzenia, że grunt stanowi mienie gromadzkie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wywodził, że nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania zaś w skardze, wnioskujący o nie – p. K. S. - polemizowały z tym poglądem.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku wniesienia środków odwoławczych od postanowienia, którym odmówiono zawieszenia postępowania. W związku z wniesieniem zażalenia organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę, co do meritum, i zajął w tym zakresie stanowisko.
Jednocześnie w myśl art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko, gdy przewiduje to konkretny przepis. Natomiast art. 101 § 3 K.p.a., po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), brzmi następująco:
"Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie."
Wynika stąd, że na postanowienie, którym odmówiono zawieszenia postępowania, nie przysługiwały środki odwoławcze w postaci zażalenia (tak samo jednolite stanowisko judykatury, np. wyroki NSA o sygn. akt II OSK 1188/12 oraz II OSK 2296/12 – oba dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zaś drugi także opubl. w ONSAiWSA nr 5/2014, poz. 74).
W tej sytuacji organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę zawieszenia, działał bez podstawy prawnej. Wydane orzeczenie jest więc dotknięte wadą nieważności, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ administracji, wobec wniesienia środków odwoławczych (w następstwie błędnego pouczenia Strony o ich istnieniu przez organ I. instancji), winien był stwierdzić niedopuszczalność wniesienia zażalenia (w myśl art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a.).
Niniejsze rozstrzygnięcie Sądu pogarsza wprawdzie sytuację procesową Skarżącego. Zamyka bowiem możliwość rozpoznania środków odwoławczych od postanowienia, co uprzednio organ administracji uważał za dopuszczalne. Przypadek taki jest jednak aprobowany przez prawodawcę, wobec treści art. 134 § 2 in fine ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej wcześniej ustawy, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów nie orzeczono, wobec treści art. 210 ustawy i braku stosownego wniosku od Skarżącego, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata).
Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną, wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.