Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., którą to decyzją organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Naczelnika Miasta i Gminy w C., na nazwisko S. K., decyzji – Aktu Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1973 r. oraz decyzji – Aktu Własności Ziemi z dnia [...] kwietnia 1979 r.
Ww. decyzja została doręczona L. T. (zwanej dalej skarżącą) w dniu 15 lipca 2010 r.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010r., a w dniu 22 września 2010 r. złożyła skargę na powyższą decyzję.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, L. T. wskazała, iż przedmiotową decyzję otrzymała w dniu 15 lipca 2010 r. Po zapoznaniu się z jej treścią 20 lipca 2010 r. udała się po poradę prawną i powierzyła sprawę pełnomocnikowi, ale w dniu 13 sierpnia 2010 r. radca prawny wypowiedział pełnomocnictwo i odmówił wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Dodała także, iż jest osobą starszą – ma 78 lat, jej możliwości efektywnego i szybkiego działania są ograniczone. Podniosła, iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z jej winy.
Ustanowiony postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2010 r. pełnomocnik - radca prawny, pismem z dnia 9 lutego 2011 r. podtrzymał wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Przedłożył ponadto kserokopię zaświadczenia wydanego w dniu [...] stycznia 2011 r. przez Instytut Psychiatrii i Neurologii, Przychodni Klinicznej, Poradni Zaburzeń Pamięci w W. z którego wynika, że skarżąca od dnia [...] czerwca 2010 r. leczy się w tym Instytucie, stwierdzono u niej zaburzenia adaptacyjne – reakcja depresyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 tej ustawy.
Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), bądź nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127).
Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Mając na uwadze powyższe oraz treść wniosku o przywrócenie terminu, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z przytoczonych powyżej orzeczeń NSA wynika, że okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu muszą być tego rodzaju, że ich pojawienie się jest dla strony zaskakujące i stawiają one stronę w takiej sytuacji, że nie jest ona w stanie ich przezwyciężyć, nawet w przypadku podjęcia największego wysiłku. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż zaskarżoną decyzję skarżąca odebrała w dniu 15 lipca 2010 r., 20 lipca 2010 r. ustanowiła pełnomocnika, a 13 sierpnia 2010r. ustanowiony przez nią pełnomocnik wypowiedział pełnomocnictwo i odmówił wniesienia skargi do Sądu.
W tej sytuacji skarżąca na wniesienie skargi do Sądu miała 3 dni. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 16 sierpnia 2010 r. Skarga została wniesiona dopiero 22 września 2010 r., tj. 37 dni po upływie ustawowego terminu. Skarżąca nie wyjaśniła, czy po 13 sierpnia 2010 r. miały miejsce jakieś szczególne zdarzenia, które uniemożliwiły jej wniesienie skargi w terminie, a jedynie gołosłownie stwierdziła, że niezachowanie terminu nastąpiło bez jej winy. Również przedłożona przez pełnomocnika skarżącej kserokopia zaświadczenia z Instytutu Psychiatrii i Neurologii, Przychodni Klinicznej, Poradni Zaburzeń Pamięci w W., z której wynika, że u skarżącej rozpoznano zaburzenia adaptacyjne – reakcję depresyjną samo w sobie nie stanowi o braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżaca musiałaby przy tym uprawdopodobnić, że choroba uniemożliwiła jej dokonanie takiej czynności i przy zachowaniu należytej staranności niemożliwe było ominięcie tej przeszkody i skuteczne wywiedzenie skargi.
Powoływanie się przez pełnomocnika skarżącej, że w terminie do wniesienia skargi skarżąca mogła mieć reakcję depresyjną, Sąd uznał za niewystarczające dla przyjęcia, iż zostało uprawdopodobnione, że strona nie ponosi winy w niedochowaniu terminu. Choroba skarżącej nie jest bowiem zdarzeniem nagłym, a ponadto nie stanowiła przeszkody w udzieleniu pełnomocnictwa radcy prawnemu w dniu 20 lipca 2010 r. Na stronie ubiegającej się o przywrócenie terminu spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy mimo zachowania należytej staranności, czego skarżąca ani jej pełnomocnik nie uczynili.
W tej sytuacji Sąd uznał, że skoro skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy należało na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowić jak w sentencji.