Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. T. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w sprawie wymeldowania skarżącej z pobytu czasowego.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. doręczono skarżącej T. D. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 3 sierpnia 2013 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął więc dnia 10 sierpnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi.
Na wstępie należy podkreślić, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", od skargi pobiera się wpis. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg na decyzje z zakresu cudzoziemców pobiera się w wysokości 100 zł.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu.
Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z 20 września 2013 r. wynika, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.