Uzasadnienie
A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Uzupełniając brak wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, skarżący ograniczył zakres żądania, wskazując, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych (rubryka nr 4 formularza wniosku z dnia 1 sierpnia 2016 r. – karty 20 - 23 akt sprawy).
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, a także akt sądowych sprawy o sygn. IV SA/Wa 454/15, skarżący bezskutecznie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy. We wniosku z dnia 1 sierpnia 2016 r. podał, że obecnie nie pracuje i nie otrzymuje żadnych świadczeń. W gospodarstwie domowym pozostaje z Z. Z. (określaną przez skarżącego, jako były opiekun prawny) oraz jej trojgiem dzieci. Zasadnicze źródło utrzymania gospodarstwa domowego stanowią pobierane przez wymienioną świadczenia socjalne w wysokości około 1.200 zł miesięcznie, które przeznaczane są większości na pokrycie kosztów najmu lokalu. Skarżący nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Korzysta ze wsparcia członków rodziny.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
A. M. nie osiąga aktualnie dochodu i nie może podjąć zatrudnienia. Nie ma oszczędności i nie dysponuje majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków. Utrzymuje się dzięki wsparciu rodziny i osoby, z którą pozostaje w gospodarstwie domowym.
W tej sytuacji wnioskujący, bez uszczerbku koniecznego utrzymania, nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.