Uzasadnienie
Skarżący S. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Do skargi załączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z ww. wniosku wynika, iż skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowych przedmiotów, rachunku bankowego w żadnym z polskich banków czy zagranicznych (oświadczenie k. 26). Utrzymuje się z prac dorywczych i sezonowych, dochód z tych prac wynosi 700 zł miesięcznie. Skarżący wynajmuje pokój (umowa najmu k. 27), koszty związane z pokojem (mieszkaniem) wynoszą 450 zł (czynsz za najem 350 lub 400zł) plus należności z tytułu opłat eksploatacyjnych tj. gaz, prąd, woda adekwatnie do kosztów zużycia. Pozostałe środki skarżący przeznacza na zakup żywności, podstawowych artykułów.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
W ocenie referendarza sądowego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie. Skarżący utrzymuje się z prac dorywczych i sezonowych, których wysokość określił na kwotę 700 zł miesięcznie, po uiszczeniu czynszu za najem pokoju w wysokości ok. 450 zł, skarżącemu pozostaje do dyspozycji kwota 250 zł, którą przeznacza na podstawowe potrzeby tzn. zakup żywności. Z zestawienia powyższych kwot wynika, iż skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów sądowych oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Tym samym spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.