Uzasadnienie
Na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie skarżący S.G., pismem z dnia 28 listopada 2008 r., zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych w niniejszej sprawie. W dniu 24 grudnia 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący złożył przedmiotowy wniosek na urzędowym formularzu PPF precyzując, iż o przyznanie prawa pomocy zwraca się również jego żona, która podpisała urzędowy formularz.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy wskazali, iż prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z trójką dzieci w wieku 21, 20 i 8 lat. Podali, iż w związku ze studiami dziennymi obydwóch synów ponoszą stałe koszty utrzymania (akademik, wyżywienie) w wysokości ok. 1400 zł miesięcznie. Oświadczyli ponadto, że jedynym źródłem utrzymania rodziny jest ich wynagrodzenie za pracę w łącznej wysokości ok. 2400 zł netto miesięcznie oraz ryczał skarżącego z tytułu pełnienia funkcji radnego w kwocie 180 zł miesięcznie. Z rubryki 7 nadesłanego formularza dotyczącej stanu majątkowego wynika, że skarżący oprócz nieruchomości rolnej o pow. 0,27 ha nie posiadają żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych ani przedmiotów wartościowych.
Uzasadniając swój wniosek skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2008 r. wskazali, że w związku z chorobą nowotworową E. G. zmuszeni są do ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z częstymi wyjazdami do szpitala jak również zakupem lekarstw (ok. 200 zł miesięcznie).
Rozpoznając wniosek skarżących należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na względzie ustalenia faktyczne dokonane na podstawie informacji podanych przez wnioskodawców w piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2008 r. oraz urzędowym formularzu PPF uznano, że spełniają oni przesłankę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie.
Należy zważyć, że złożone przez skarżących oświadczenie co do stanu zdrowia E. G. oraz wysokości stałych dochodów i wydatków wskazuje na to, że po stronie skarżących istnieje sytuacja, w której nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący uzyskują wprawdzie stałe dochody w łącznej wysokości ok. 2500 zł netto miesięcznie, jednak należy mieć na uwadze, że dochody te służą do utrzymania pięcioosobowej rodziny. Należy również podkreślić, iż znaczną część powyższych dochodów skarżący przeznaczają na naukę swoich dzieci oraz leczenie choroby nowotworowej, na którą cierpi skarżąca. Powyższe daje podstawę przypuszczać, iż sytuacja materialno-bytowa wnioskodawców uzasadnia przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.