Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] uznał za bezzasadne zażalenie Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z. na bezczynność [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w sprawie stacji przepompowni ścieków.
Stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej zwana "k.p.a.", zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia może bądź uznając zażalenie za uzasadnione wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. W przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia.
Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie.
Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego a nie merytoryczną i główną w tym postępowaniu. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Niezależnie, bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Zwalczanie bezczynności organu lub przewlekłości następuje w ten sposób, iż możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.).
Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna.
Należy jeszcze zauważyć, że skarżące Stowarzyszenie zostało pouczone, że na postanowienie nie służy zażalenie, ale stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego. Mimo częściowo wadliwego sformułowania pouczenia – zażalenie dotyczyło bezczynności [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], a więc to na ten organ przysługiwałaby skarga na bezczynność, a nie na organ wyższego stopnia rozpatrujący zażalenie – wskazany sposób zaskarżenia tj. skarga na bezczynność, a nie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., był prawidłowy.
Z tych przyczyn orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. jak sentencji postanowienia.