Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1850/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. Z. (skarżącej) na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania.
W dniu 6 grudnia 2018 r. skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz uiściła należną opłatę kancelaryjną w wysokości 100 zł.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 16 stycznia 2018 r. (k. nr 97 akt sądowych).
W dniu 16 lutego 2018 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wobec braków formalnych wniosku skarżąca zarządzeniem z dnia 5 marca 2018 r. została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez wypełnienie niezapisanych i niezakreślonych rubryk formularza PPF oraz została wezwana do udzielenia dodatkowych informacji oraz nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej. Skarżąca uzupełniła wniosek w dniu 30 marca 2018 r., ponadto nadesłała dodatkowe informacje i dokumenty w dniu 11 maja 2018 r.
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania - o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). Brak takiego nowego postępowania powoduje, że wniosek złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania jest bezprzedmiotowy i niedopuszczalny (por. np. postanowienie NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II OZ 857/10, postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405).
Z powyższego wynika, że obowiązujące przepisy P.p.s.a. nie dają możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
W przedmiotowej sprawie wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 16 stycznia 2018 r. Oznacza to, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej obliczony zgodnie z art. 177 §1 P.p.s.a. upłynął bezskutecznie w dniu 15 lutego 2018 r. Skarżąca składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 16 lutego 2018 r. uchybiła zatem terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej.
W tym miejscu należy wskazać, że złożenie wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma wpływu na bieg tego terminu. Nie może bowiem wywołać skutków, o których mowa w art. 177 § 3 i § 6 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe ustalenia należy uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został przez skarżącą złożony po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Bezprzedmiotowym jest zatem dalsze prowadzenie postępowania w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W związku z powyższym na podstawie art. 249a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.